่ง ก่อนจะลงมือเสียเอง
เขากัดปลายนิ้ว หยดเลือดสีทองหลายหยดลอยออกไปกลายเป็นอาวุธวิเศษ ร่วงลงมาดั่งม่านฝนใส่พระอาจารย์พั่วเซียว“นานเหลือเกินที่ไม่ได้เห็นศาสตราวุธร้อยชั้นของท่านเฉินเถา!”คนของส านักใหญ่กล่าวพร้อมความรู้สึกทึ่ง ก่อนจะร่วมโจมตีพระอาจารย์พั่วเซียวไปพร้อมกับเฉินเถา การโจมตีหลากหลายรูปแบบท าให้พระอาจารย์พั่วเซียวไม่มีโอกาสตอบโต้แม้แต่น้อยพระอาจารย์พั่วเซียวรู้สึกสิ้นหวัง สุดท้ายก็ถูกโซ่ตรวนอักษรคาถาพันธนาการ วิทยายุทธ์ทั้งหมดถูกปิดผนึก“ในที่สุดก็จับได้หนึ่งตัว!” เฉินเถาแสยะยิ้มเย็นชา จนถึงตอนนี้ ผู้บ าเพ็ญจากแคว้นต้าอวี๋ล้วนถูกส านักเวิ่นเต๋าจับได้ทั้งนั้น คราวนี้จึงถึงเวลาที่ราชส านักจะได้แสดงฝีมือบ้าง“เอ๊ะ แล้วผู้บ าเพ็ญที่ต่อสู้กับพระอาจารย์พั่วเซียวอย่างสูสีเมื่อครู่ไปไหนแล้ว?”ตอนเฉินเถามาถึง เขาสนใจแต่พระอาจารย์พั่วเซียว ไม่ได้สังเกตว่าคนที่ต่อสู้กับพระอาจารย์พั่วเซียวเป็นใคร“ถามเจ้าเมือง เขาคงเห็น” ท่านป๋าป๋าเสนอภายใต้สายตาของผู้บ าเพ็ญทรงพลังมากมาย เจ้าเมืองตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง วาดใบหน้าที่ทุกคนคุ้นเคยเป็นอย่างดีออกมา“เฮ้ย! ปล่อยให้เจ้าปู้อวี่หนีไปแล้ว!”
ทุกคนตบขาตัวเองด้วยความเสียดาย เหมือนพลาดโอกาสส าคัญหากท่านเต๋าปู้อวี่อยู่ที่นี่ ช่างเป็นโอกาสล้างแค้นที่ดีเพียงใด!“ทรมานพระอาจารย์พั่วเซียวให้หนัก ถ้าไม่มีมัน เจ้าปู้อวี่คงหนีไม่พ้น!”พระอาจารย์พั่วเซียว: “…”ได้ยินมา
