ลู่หยางอดสูดลมหายใจเข้าไม่ได้ แค่ฆ่าเวลายังสามารถสร้าง
ศาสตร์เวทได้ ทำได้อย่างไรกัน?
ความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ช่างมากมายเหลือเกิน
เหตุใดวิธีฆ่าเวลาของข้าถึงเป็นการฟังเซียนอมตะเล่าประวัติศาสตร์
ดำในยุคโบราณเล่า?
หากก่อนหน้านี้ลู่หยางยังไม่กล้าฟังเซียนอมตะเล่าเรื่อง
ประวัติศาสตร์ดำในยุคโบราณมากนัก เกรงว่าเซียนในยุคโบราณจะ
รวมพลังมาฆ่าเขา ตอนนี้เขากลับไม่หวั่นเกรงแล้ว
ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว หากเรื่องรั่วไหลออกไป เขาต้องตายแน่
อย่างไรก็ตาย แล้วจะกลัวอะไรกับการฟังเรื่องราวเพิ่มอีกสองสาม
เรื่อง?
“สร้างศาสตร์เวทน่ะ เรื่องเล็ก” เซียนอมตะรู้สึกว่าลู่หยางช่างไร้
ประสบการณ์ การสร้างศาสตร์เวทมีอะไรยาก
“ข้าสร้างศาสตร์เวทได้ตั้งแต่อยู่ขั้นแก่นทองคำแล้ว วิชาแกล้ง
ตายก็สร้างในตอนนั้น ติดตามข้าให้ดี แล้วเจ้าก็จะสร้างศาสตร์เวทได้
เช่นกัน!”
เมื่อเผชิญกับความหวังดีของเซียนอมตะที่วาดฝันไว้ให้อย่าง
ใหญ่โต ลู่หยางรู้สึกเย็นชาในใจ ไม่รู้สึกตื่นเต้นสักนิด
