“เขามีบุตรชายเก้าคน บุตรสาวเจ็ดคน”
“ช่างเก่งในการให้กำเนิดเสียจริง คงกำลังเลี้ยงลูกหมูกระมัง?”
เซียนอมตะพึมพำ แม้ดื่มน ้าจากแม่น ้าแม่ลูกและแม่น ้าแฝด ยังไม่เท่า
ความสามารถของฝ่าบาทในการให้กำเนิด
เซียนฉี่หลินและอัจฉริยะสองเผ่ามังกรและนกฟีนิกซ์พยายามมา
นานหลายปีเพียงใด ยังไม่สามารถให้กำเนิดลูกน้อยฉี่หลินสักตัว
ผู้บำเพ็ญยิ่งมีวิทยายุทธ์สูง ยิ่งยากในการสืบทอดสายเลือด
“นึกออกแล้ว!” เซียนอมตะร้องเสียงดัง นึกถึงเบาะแสหนึ่งขึ้นมา
ได้ “โลกนี้มีรากฐานฟ้าดินอยู่ต้นหนึ่ง เป็นต้นท้อ เกิดตามธรรมชาติ
ไม่ได้อยู่ในหมวดหมู่ของสมบัติล ้าค่าจากฟ้าดิน ลูกท้อพันปีที่ออก
ผลบนต้นนั้นมีคุณสมบัติในการยืดอายุขัย!”
“พวกเราห้าคนเคยกินลูกท้อจากต้นไม้นั้น อร่อยมาก ทั้งหวาน
ทั้งฉ ่าน ้า”
“รากฐานฟ้าดินต้นนี้อยู่ที่ใด?” ศิษย์พี่ใหญ่เพิ่งเคยได้ยินเรื่อง
รากฐานฟ้าดินชนิดนี้เป็นครั้งแรก แม้แต่ในตำราโบราณก็ไม่มีการ
บันทึกไว้
“ไม่รู้สิ ต้นท้อนั่นมีขา หลังจากที่พวกเราเก็บลูกท้อแล้วมันก็วิ่ง
หนีไป”
