้าใช้
วิชาฟ้าผ่าโจมตีข้า การเลียนแบบอย่างเซอะซะของเจ้าจะส าเร็จได้อย่างไร?”พระอาจารย์ชังเลยม่านตาหดเล็กลง สีหน้าตกตะลึง ประโยคของเซียนอมตะเผยความลับยุคโบราณมากมาย!เซียนอมตะมุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ น่าเสียดายที่ภายใต้การปกคลุมของพลังแผ่นดิน ไม่มีผู้ใดเห็นใบหน้าของนางได้ชัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรอยยิ้มนางชี้นิ้วขาวดั่งหยกไปที่ท้องฟ้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย กล่าววาจาสองสามค า กรงสายฟ้าอันน่าครั่นคร้ามในพริบตาก็อันตรธานไปสิ้น ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมีเพียงพระอาจารย์ชังเลยที่อยู่ใกล้ที่สุดที่ได้ยินชัดว่านางพูดอะไร ไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้สั่นสะท้านนางพูดว่า: ข้าขอสั่ง มลายไป‘ข้าขอสั่ง’ เป็นค าบัญชาของผู้มีอ านาจเหนือกว่าต่อผู้ด้อยกว่าการที่เพียงสองสามค าเรียบง่ายสามารถสลายการโจมตีที่เลียนแบบสายฟ้าพิบัติได้ บ่งบอกถึงสิ่งเดียว——สถานะของนางอยู่เหนือสายฟ้าพิบัติ สายฟ้าพิบัติไม่กล้าโจมตีนาง!นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!
พระอาจารย์ชังเลยไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่ในตอนนี้ค าอธิบายมีเพียงประการเดียว!เขารู้สึกกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ อีกฝ่ายคือศัตรูตัวฉกาจของเขา!“ข้าขอบูชาหมัด!” พระอาจารย์อู๋เซียก้าวเข้ามาข้างหน้า เท้าของเขาย ่าบนอากาศสร้างระลอกคลื่นวงแหวน ขณะที่เขาใช้กระบวนท่าหมัดนี่เป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของเขา และยังเป็นที่มาของนามเรียกเขาด้วยหมัดของพระอาจารย์อู๋เซียรุนแรงเ
