ารราคาแพงที่สุดอีกห้าจาน และสุราร้อยบุปผาอายุร้อยปีอีกหนึ่งไห”“ได้ขอรับ แขกผู้มีเกียรติโปรดรอสักครู่”ชิวจิ้นอันไม่ต้องรอนานนัก ข้าวหนึ่งชาม อาหารเลิศรสสิบอย่างที่ทั้งรูปลักษณ์ กลิ่นหอม และรสชาติครบถ้วนก็ถูกจัดวางบนโต๊ะพร้อมทั้งสุราร้อยบุปผาอายุร้อยปีที่มีกลิ่นหอมละมุน ท าให้ลูกค้าที่นั่งตรงข้ามถึงกับมองอย่างเลื่อมใสริษยา“หากแขกผู้มีเกียรติไม่มีธุระอื่นใด ข้าน้อยขอตัวไปรับใช้แขกท่านอื่นก่อน”คนรับใช้ก าลังจะไปดูแลลูกค้าคนอื่น แต่ถูกชิวจิ้นอันเรียกไว้“เจ้าหนู ข้าเป็นคนเป็น จะกินของของคนตายได้อย่างไร?”คนรับใช้งุนงง ไม่เข้าใจว่าชิวจิ้นอันก าลังพูดอะไรอยู่
ชิวจิ้นอันดีดนิ้วหนึ่งครั้ง มีเสียงแตกดังต่อเนื่อง ราวกับมีใครก าลังเดินเหยียบบนผิวทะเลสาบที่เพิ่งแข็งตัวกลายเป็นน ้าแข็งน ้าแข็งแตกออก เผยให้เห็นทะเลสาบที่แท้จริงเมื่อมองกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ ที่ไหนเลยยังมีหอสุราหรูหราและลูกค้าคลาคล ่าเหล่าลูกค้าล้วนก้มหน้าต ่า บนต้นคอของพวกเขามีร่างเล็กสูงหนึ่งจั้งนั่งคร่อม ก าลังโบกมือไกวเท้าลูกค้าร่างอ้วนที่นั่งตรงข้ามชิวจิ้นอันนั้น ท้องพุงพลุ้ยจนผิดรูปผิดร่าง คนทั้งคนดูราวกับลูกบอลคนรับใช้ร่างผอมแห้ง ดูอ่อนแอเหลือเกิน ลมพัดมาเพียงครั้งเดียวก็คงพัดเขาปลิวหายไปได้สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าชิวจิ้นอันก็มิใช่อาหารเลิศรสใดๆ แต่เป็นหนอนพยาธิและเนื้อดิบที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในจานมีเพียงข้าวขาวเท่านั้นที่ไม่เปลี
