ปของพี่เมิ่งถูกถอนแล้วหรือ?” หม่านกู่เป็นห่วงเมิ่งจิ่งโจวจริงๆ จ้าวปั้วเดินตามหลังมา ก็สนใจสถานการณ์ของเมิ่งจิ่งโจวเช่นกัน“ไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ผ่านมานานขนาดนี้ ในที่สุดก็จัดการเสร็จ ตอนนี้คุณชายได้เป็นอิสระอีกครั้งแล้ว!”“หากใช้วิธีของข้า ฆ่าตัวตายสักครั้ง ค าสาปก็ถูกถอนตั้งนานแล้ว” เซียนอมตะพึมพ า ประสิทธิภาพในการถอนค าสาปช่างต ่าเหลือเกิน
“ค าสาปของพี่เมิ่งถูกถอนด้วยวิธีไหนเหรอ?” หม่านกู่พลันถามท่าทางงงงวย รู้สึกว่าเมื่อครู่ยังจ าได้ แต่ตอนนี้กลับลืมไปแล้วจ้าวปั้วก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันนี่คือคุณสมบัติพิเศษของเซียนที่ก าลังแสดงผลเมิ่งจิ่งโจวหัวเราะแห้งๆ ไม่ตอบไม่เช่นนั้นอาจตอบไปรอบหนึ่ง ผ่านไปครึ่งชั่วยามหม่านกู่ก็ถามอีกรอบ ก็ต้องตอบใหม่อีกรอบ ถามอีก ไม่มีที่สิ้นสุด“น่าเสียดายที่ศิษย์พี่ใหญ่ไม่อยู่ ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต้องเดินทางไปแคว้นหวงทั้งที” เมิ่งจิ่งโจวคิดถึงวันเวลาที่มีศิษย์พี่ใหญ่อยู่มากชิวจิ้นอันประหลาดใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าท าไมเมิ่งจิ่งโจวถึงพูดเช่นนี้ “เจ้าหมายถึงอวี้จือหรือ? นางอยู่ที่ส านักเวิ่นเต๋านะ ตอนข้าไปสืบว่าพวกเจ้าสองคนไปไหน ยังได้พบนางเลย”“ศิษย์พี่ใหญ่กลับส านักเมื่อไหร่?”“วันที่สองหลังจากพวกเจ้าออกเดินทางไปแคว้นหวง”เมิ่งจิ่งโจว: “……”ลู่หยาง: “……”“เจ้ารีบร้อนมาแคว้นหวงท าไมกัน!” ลู่หยางโจมตีก่อน ไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามชิงเปิดฉาก
“อะไรนะ ข้ารีบร้อนมาแคว้น
