ที่ทรายขนาดใหญ่ ตบมือเบาๆ เม็ดทรายสั่นไหว ฟูขึ้นลงคล้ายคลื่นทราย สุดท้ายก่อร่างเป็นรูปเมืองฮั่นสุ่ยเขาล้วงเอาธงเล็กๆ ออกจากอก โยนลงบนแผนที่ทราย ต าแหน่งที่ธงปักคือที่ที่มีผีบนธงแต่ละอันยังระบุประเภทและระดับของผีด้วย“หืม ดูอย่างนี้ คล้ายค่ายกลจริงๆ” ผู้ปกครองลี่เห็นว่าค าเดาของลู่หยางน่าจะเป็นค าตอบ ดีใจยิ่งนัก“สมแล้วที่เป็นศิษย์ส านักเวิ่นเต๋า อาจารย์ดีย่อมมีศิษย์เก่ง ไม่ทราบว่าศิษย์น้อยเป็นศิษย์ผู้ใดในส านักเวิ่นเต๋า”ลู่หยาง “……”ลู่หยางก่อนจะบอกความจริง อยากรู้ว่าผู้ปกครองลี่มีความแค้นกับอาจารย์ของตนมากน้อยเพียงใด“ข้าศิษย์อวี้จือแห่งส านักเวิ่นเต๋า”ลู่หยางเคารพอาจารย์ ออกเดินทางไม่กล้าอ้างนามอาจารย์เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยางอย่างดูแคลน ช่างไร้ยางอายจริงๆ“อวี้จือ? ชื่อนี้คุ้นหูอยู่นะ” ผู้ปกครองลี่ครุ่นคิดสักครู่ ไม่เคยได้ยินว่าในบรรดาผู้อาวุโสส านักเวิ่นเต๋ามีคนชื่ออวี้จือ
https://n0vel-lk.c0m/“อาจารย์แทบไม่ออกจากส านัก ผู้คนแทบไม่รู้จักนาง”“เช่นนั้นนี่เอง”ผู้ปกครองลี่ไม่ได้ลองนึกต่อว่าอวี้จือคือใคร เขาและชิวจิ้นอันไม่ถนัดเรื่องค่ายกล เขาสั่งลูกน้อง เชิญผู้เชี่ยวชาญค่ายกลในเมืองมาวิเคราะห์ว่าผู้บ าเพ็ญต้าอวี๋วางค่ายกลอะไรในเมืองไม่นานก็มีผู้เฒ่าหนวดขาวหลายคนถูกเชิญมา ยืนอยู่ริมแผนที่ทรายสังเกต วิเคราะห์โชคดีที่ผู้เชี่ยวชาญค่ายกลทั้งหมดเป็นชายผู้เชี่ยวชาญค่ายกลร่วมมือกัน ไม่นานก็ได้ข้อส
