อสั่งสอน“แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” ท่านอันตกตะลึงอีกครั้ง ไม่คาดคิดว่าชิวจิ้นอันจะให้ค าประเมินสูงเช่นนี้ด้วยประสบการณ์และวิสัยทัศน์ของชิวจิ้นอัน ค าตัดสินนี้ย่อมไม่ผิดพลาด อีกทั้งเขาไม่มีความจ าเป็นต้องยกยอปอปั้นเกินจริง เพราะลู่หยางเป็นศิษย์ส านักเวิ่นเต๋า ไม่ใช่ศิษย์ส านักธาตุทั้งห้าส านักเวิ่นเต๋ายังคงเป็นแหล่งก าเนิดอัจฉริยะไม่เคยขาดจ้าวปั้วคิดในใจว่าสมกับที่คาดไว้ เขาเห็นท่าทีดุดันของลู่หยางในยามต่อสู้ ก็รู้สึกลางๆ ว่าลู่หยางมีแววของผู้ที่เป็นที่หนึ่งในรุ่นใหม่แต่ด้วยประสบการณ์ที่ไม่มากพอ เขาจึงไม่กล้าตัดสินเองอย่างง่ายๆ“ได้ยินไหม ข้าคือที่หนึ่งในรุ่นใหม่!” ลู่หยางภาคภูมิใจ ดั่งนกยูงผู้ชนะ อวดโอ้ต่อหน้าเมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่
“ท่านลู่ช่างเก่งกาจเหลือเกิน!” หม่านกู่ปรบมือชื่นชมจากใจจริงเมิ่งจิ่งโจวเบ้ปาก ลู่หยางเจ้าลูกหลานคนนี้ก าลังเชิดหน้าจนเกือบจะชนฟ้าอยู่แล้ว “เจ้าจะเป็นที่หนึ่งในรุ่นใหม่ได้อย่างไร ศิษย์พี่ใหญ่ต่างหากที่เป็น”ลู่หยางหัวเราะ “เจ้าก็แค่อิจฉาข้า ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ใช่คนรุ่นใหม่…”เมื่อเห็นแววตาอันน่าหวาดกลัวและมีเลศนัยของเมิ่งจิ่งโจว ลู่หยางก็รู้สึกตัวทันทีว่าค าพูดเมื่อครู่นี้มีปัญหา รีบหยุดพูดทันที่ และจ้องเมิ่งจิ่งโจวด้วยสายตาโกรธเคืองเมิ่งจิ่งโจวกวาดตามองซ้ายมองขวา ท าเป็นไม่รู้ว่าตนเป็นคนวางกับดัก…ภายใต้การน าทางของท่านอัน คณะเดินทางก็ได้พบกับผู้ปกครองแ
