าส านักชิวถึงปรากฏตัวที่นี่ แถมยังมาพอดีขนาดนี้ด้วย?”
“ก็ง่ายสิ เขาติดตามพวกเจ้ามา” เซียนอมตะตอบอย่างเป็นเรื่องปกติ แม้วิชาล่องหนของชิวจิ้นอันจะซ่อนเร้นเก่งแค่ไหน ก็ไม่อาจหนีสายตาเซียนอมตะไปได้“ติดตามพวกเรา? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”“ตั้งแต่ตอนที่เจ้ากับเมิ่งจิ่งโจวจะเข้าเมืองแต่เจอดินโคลนถล่ม”“นั่นก็ตั้งแต่ต้นแล้วนี่!”“ยังไม่ถือว่าตั้งแต่ต้นหรอก ต้องนับตั้งแต่ตอนเข้าโรงเตี๊ยมถึงจะเรียกว่าตั้งแต่ต้น” เซียนอมตะเน้นย ้าแก้ไขตรรกะที่ผิดพลาดของลู่หยางท่านเหมิงไม่หวั่นเกรงต่อการปรากฏตัวของชิวจิ้นอัน ยังคงมีท่าทีจะโจมตีอีก“รุ่นหลังแห่งต้าเซี่ย ข้าจะให้เจ้าได้เห็นแสงแห่งศาสตร์โบราณ…มหาสุริยันลอยฟ้า!”เงาของต้นไม้ส าริดค่อยๆ ปรากฏขึ้นด้านหลังท่านเหมิง ดวงตะวันสองดวงปรากฏขึ้นมืดๆ สว่างๆ ภายในบรรจุแสงและความร้อนอันไม่มีที่สิ้นสุด เพียงแค่มองดูก็รู้สึกราวกับร่างกายก าลังละลาย นกกินรีกางปีกร้องกึกก้อง ปรากฏอยู่กลางดวงตะวันชิวจิ้นอันยกมือขึ้นเล็กน้อย สร้างม่านแสงขึ้นมาปกป้องลู่หยางและคนอื่นๆ
นี่คือไม้เด็ดของผู้บ าเพ็ญขั้นรวมร่าง แค่เพียงโดนปลายขนแมวลู่หยางและคนอื่นๆ ก็รับไม่ไหวแล้วชิวจิ้นอันตกอยู่ในห้วงความคิด ดูเหมือนนนเขาจะเคยเห็นบันทึกเกี่ยวกับกระบวนท่านี้ในต าราโบราณ จึงเปิดปากเล่าความทรงจ าอย่างไม่เร่งรีบ“ตามต านานในยุคโบราณ มีนกกินรีสิบตัวอาศัยอยู่บนต้นฟู่ซังทุกวันจะมีนกกินรีหนึ่งตัวออกตรวจตรา
