โดยสิ้นเชิง ก้มหน้ามองหวังหมิงพลางเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน“ท่านหวัง ท าไมถึงได้ล าบากเช่นนี้?”“ถ้าเป็นท่าน ท่านก็คงจะเป็นเช่นนี้เหมือนนนกัน!” หวังหมิงโกรธเกรี้ยว ลู่หยางมีพรสวรรค์สูงลิบลิ่ว แม้แต่ตัวเขาซึ่งเป็นผู้สลายพลังบ าเพ็ญใหม่จากขั้นรวมร่างยังสู้ไม่ได้หากปล่อยให้เติบโตต่อไป จะเกิดผลร้ายเพียงใด?จ าเป็นต้องก าจัดทิ้งโดยเร็ว!
“พูดถูกพูดถูก” ชายที่ถูกเรียกว่าท่านเหมิงยิ้มตอบ ศิษย์ขั้นแก่นทองค าเพียงสองสามคน กวาดนิ้วก็สลายได้“ก็… ก็มันนั่นแหละ!” วิญญาณผีจมน ้ารู้สึกถึงกลิ่นอายคุ้นเคยร้องโวยวายอย่างสัญชาตญาณ“มันคือคนที่ตีข้าจนสลบ แล้วพาข้าจากทะเลตะวันออกมาที่นี่!”ท่านเหมิงก้มหน้าลง เห็นวิญญาณผีจมน ้า เขายิ้มน้อยๆ“ที่แท้ก็คือผีจมน ้าจากทะเลตะวันออกนั่นเอง”ลู่หยางใจหายวาบ นั่นหมายความว่าภัยผีในเมืองฮั่นสุ่ยเป็นฝีมือของท่านเหมิง เขาจับวิญญาณจากที่ต่างๆ มาทิ้งไว้ในเมืองฮั่นสุ่ยเพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการท าอะไร!ท่านเหมิงไม่สนใจผีจมน ้าอีก ผีขั้นทารกแรกก าเนิดไม่คู่ควรให้เขาใส่ใจ “ข้าจะช่วยเจ้าฆ่าคนพวกนี้ แล้วสร้างสถานที่เกิดเหตุปลอมท าให้ดูเหมือนนนพวกมันพลีชีพร่วมกับผีจมน ้าตัวนี้ เช่นนี้เจ้าก็ยังคงอยู่ในส านักควบคุมศพได้ต่อไป แลกกับสิ่งนี้ เจ้าต้องบอกข้าหนึ่งในสถานที่ซ่อนสมบัติของเจ้า”หวังหมิงขบกรามแน่น กล้าโกรธแต่ไม่กล้าแสดงออก นี่มันการฉวยโอกาสในยามคับขันชัดๆ แต่เขาไม่มีทางเลือก“ตกลง!”
