“พูดง่ายๆ ก็คือ พี่เมิ่งได้รับการย้อนกลับของสายใยโชคชะตา ทำให้หญิงสาวทั้งหลายเกิดความรังเกียจท่านโดยไม่รู้ตัว พี่จึงมาแคว้นหวงเพื่อหาวิธีแก้ไขอย่างนั้นหรือ?”
หม่านกู่ฟังคำเล่าของลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวจบก็เข้าใจในทันที
สมกับเป็นพี่เมิ่งจริงๆ ระดับของที่ท่านเกี่ยวข้องสูงส่งเสียจริง ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำทั่วไป จะมีโอกาสได้เจอเรื่องการย้อนกลับของสายใยโชคชะตาเช่นนี้ได้อย่างไร?
ลาบแพะย่างถูกแบ่งกินจนหมด ศิษย์พี่น้องทั้งสามคนนั่งสนทนากันอย่างออกรสในระยะที่ห่างจากบรรดาศิษย์สำนักควบคุมศพเล็กน้อย
“แล้วเจ้าล่ะ เจ้ามาอยู่ที่สำนักควบคุมศพได้อย่างไร มาเองคนเดียวหรือ?”
“ข้าได้กลับไปร่วมพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ที่เผ่าน่ะ หลังจากพิธีเสร็จสิ้น ข้าก็เสนอความคิดว่าอยากมาเรียนวิชาควบคุมศพที่สำนักควบคุมศพเพื่อประโยชน์ในการย่างเนื้อ หัวหน้าเผ่าจึงพาข้ามาส่ง แวะเยี่ยมประมุขหลู่ด้วย แต่ประมุขหลู่กำลังเข้าภวังค์อยู่ หัวหน้าเผ่าเลยไม่รบกวน ฝากข้าไว้ที่สำนักควบคุมศพแล้วกลับไปเอง”
ประมุขสำนักควบคุมศพ หลู่ปาเชียน ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างระดับปลาย
“แต่เดิมข้ายังคิดจะประลองกับหวังหมิงของสำนักควบคุมศพ แต่ดูเหมือนเขาจะออกไปทำภารกิจข้างนอก ยังไม่กลับมาเลย”
“ได้ยินว่าพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ของชาวป่าอันตรายมากนะ ต้องสู้กับสัตว์วิเศษขั้นแก่นทองคำไม่ใช่หรือ”
ลู่หยางในฐานะศิษย์พี่ใหญ่คนปัจจุบัน เป็นห่วงความปลอดภัยของน้องหม่านกู่
