“ข้ามีคำถามอีกข้อที่อยากถามท่านหัวหน้าหุบเขา”
“ว่ามา”
“คำสาปของเหล่าเมิ่งที่เปลี่ยนเป็นทำให้หญิงสาวรู้สึกรังเกียจแล้ว มันจะส่งผลกับท่านหรือไม่?”
ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงแสดงสีหน้าไม่พอใจ รู้สึกว่าลู่หยางกำลังสงสัยในความสามารถของนาง
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยสัมผัสกับคำสาปของเจ้าเด็กตระกูลเมิ่งมาก่อน ถึงได้พลาดพลั้งปล่อยให้เจ้าเด็กตระกูลเมิ่งวิ่งหนีไปตั้งนาน แต่ตอนนี้ข้าได้ตรวจสอบด้วยการเชื่อมสายสัมผัสชีพจรจนเข้าใจสถานการณ์คำสาปของเขาอย่างถ่องแท้แล้ว หลังจากการรักษาตามวิธีของข้า คำสาปได้อ่อนกำลังลงจนไม่มีผลต่อข้าแล้ว”
ลู่หยางถอนหายใจอย่างโล่งอก งั้นก็ดีแล้ว
……
“ท่านหัวหน้าหุบเขาซวงบอกว่า หนังคางคก ตะขาบแห้ง ผงแมลงห้าพิษ… ต้องกินทั้งหมด และต้องกินสดๆ จะได้ผลดีกว่า”
ลู่หยางใช้อำนาจหัวหน้าหุบเขาออกคำสั่งกับเมิ่งจิ่งโจว
เมิ่งจิ่งโจวแกะเชือกสีขาวที่พันอยู่ออก เห็นยาสมุนไพรประหลาดต่างๆ จนหน้าเขียว นี่มันของที่คนกินกันได้เหรอ?
“เจ้าแน่ใจหรือว่ากินสดๆ จะได้ผลดีกว่า?”
“นี่ไม่ใช่ข้าพูดนะ แต่เป็นท่านหัวหน้าหุบเขาซวงต่างหาก”
เมิ่งจิ่งโจวไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องทำตามคำแนะนำของหมอทั้งๆ ที่รู้สึกขนหัวลุก ฝืนความรู้สึกคลื่นไส้ กินยาเหล่านั้นไปทีละอย่าง แม้จะเป็นของตาย แต่หลังจากลงท้องแล้วกลับรู้สึกเหมือนมันมีชีวิตขึ้นมา พลิกคว่ำพลิกหงายอยู่ในท้อง
จ้าวปั้วที่อยู่ข้างๆ มองดูเงียบๆ ไม่พูดอะไร กำลังครุ่นคิดว่า
