ัวหน้าหุบเขาซวงไม่มีความตั้งใจจะเล่นงานเด็กรุ่นหลัง สีหน้านางเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว
“ตอนที่ข้ารู้จักกับซานเหริน ก็อายุประมาณพวกเจ้านี้แหละ”
“วันนั้น ซานเหรินเดินผ่านเขาชางซาน ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เป็นโจรภูเขากำลังอาละวาด เขาก้าวออกมาช่วยเหลือทุกคน ข้ากับเขาก็รู้จักกันในครั้งนั้น”
ลู่หยางพยักหน้าเบาๆ ช่างเป็นฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามจริงๆ ผู้อาวุโสที่สี่ช่างมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่
“ข้าในฐานะหัวหน้าโจรภูเขา เห็นซานเหรินมีกิริยาสง่างาม พูดจาท่าทางไม่ธรรมดา มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องมาจากตระกูลใหญ่หรือสำนักใหญ่ จึงจับตัวเขามาเป็นสามีประจำค่าย”
ลู่หยาง: “……”
ทำไมรู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูกต้องนัก
“ข้าเป็นโจรภูเขา ก็ปล้นคนรวยช่วยคนจน เงินของคนจนข้าไม่ปล้น”
“ที่สำคัญคือข้าพบว่าโจรภูเขาในแคว้นหวงมีมากเกินไป ขจัดให้หมดสิ้นไม่ได้ ก็คิดว่าไม่สู้ข้าเองเป็นโจรภูเขาเสียเลย ค่อยๆ ขยายอิทธิพล ไล่โจรภูเขาอื่นไม่ให้มีที่อยู่ โจรตัวจริงก็หมดไปเอง ใช่ไหม?”
“เล่าออกนอกเรื่องไปหน่อย หลังจากที่ข้าจับซานเหรินได้แล้ว ก็อยากแต่งงานกับเขา น่าเสียดายที่ซานเหรินยอมตายไม่ยอมทำตาม ข้าไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องล้มเลิกความตั้งใจชั่วคราว”
ลู่หยางคิดในใจว่า เคยได้ยินว่าแคว้นหวงมีประเพณีลักพาตัวมาแต่งงาน ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นกับตา
“ข้าก็ไม่ได้ล้มเลิกความหวังกับซานเหรินทั้งหมด วิทยายุทธ์ของซานเหรินไม่ด้อยไปกว่าข้
