นี้ ใครจะมาเสียเวลาสาปเจ้า
“ก็ได้ เจ้าถือของนี้ไว้ เวลาที่เจ้าเข้าภวังค์ให้วางของชิ้นนี้ไว้ข้างกาย จะไม่มีคำสาปอีก”
“นี่คืออะไร?”
“ธูปกันยุง สามร้อยลิ่นซือต่อขด”
…
“อาจารย์คำสาป ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีหญิงบำเพ็ญคนไหนชอบข้า ทุกครั้งที่ข้าสารภาพรัก พวกนางล้วนปฏิเสธข้า ไม่มีข้อยกเว้น คนรุ่นเดียวกันล้วนแต่งงานกันหมดแล้ว ข้ายังไม่มีแม้แต่แฟน ข้าโดนสาปหรือไม่?”
“ท่านผู้มีวิทยายุทธ์ ในกรณีของท่าน ไม่ใช่ถูกสาป เสน่ห์ส่วนตัวของท่านไม่ต้องสงสัย สิ่งที่ขาดไปคือลิ่นซือเท่านั้น หุบเขาเฉียนชิงของเรามีบริการให้กู้ยืมลิ่นซือ ท่านสนใจกู้ลิ่นซือจากพวกเราไหม? อัตราดอกเบี้ยเพียงร้อยละยี่สิบต่อปีเท่านั้น”
…
“อาจารย์คำสาป หลังจากที่ข้าฆ่าคน ข้ามักเห็นภาพผู้ตายก่อนสิ้นใจที่เต็มไปด้วยเลือด เขาตะโกนว่าจะสาปให้ข้าไม่มีความสุข ตอนนี้ข้ายังฝันร้าย ในฝันผู้ตายเลือดไหลนองคลานมาหาข้าเพื่อเอาชีวิต ข้ากลัวจนไม่กล้าหลับอีก”
“ช่วงนี้สันหลังของข้ารู้สึกหนาวเย็น รู้สึกเหมือนมีคนตามข้าจากข้างหลัง แต่พอข้าหันไป กลับไม่มีอะไรเลย”
“เวลาที่ข้าเข้าภวังค์บำเพ็ญเซียน บางครั้งข้างหูจะได้ยินเสียงหัวเราะแปลกๆ เหมือนกำลังหัวเราะเยาะความอับจนของข้า ข้าหนีอย่างหวาดกลัว แต่เสียงยังคงก้องอยู่ข้างหูข้า”
“บางครั้งข้ายังเห็นร่างสีแดงปรากฏตรงหน้า เมื่อข้าขยี้ตาแล้วมองดูอย่างละเอียด ร่างสีแดงก็หายไป”
“ข้าโดนสาปหรือไม่?”
ศิษย์หุบเขาเฉียนช
