“พวกเจ้าสองคนมาจากต่างถิ่นสินะ?”
เจ้าหน้าที่หนวดเคราดกเห็นลู่หยางไม่คุ้นเคยกับแคว้นหวง จึงเตือนด้วยความหวังดี
“หากพวกเจ้าเจอคนสวมหมวกกระดาษขาว ต้องระวังให้ดี! เจ้าบ้านี่ก่อเรื่องทั่ว จอมเจ้าเล่ห์เสียจริง!”
“หมายความว่าอย่างไร?”
สองคนสงสัย
เจ้าหน้าที่หนวดเคราดกพูดอย่างฮึดฮัด
“เจ้าลูกชายของย่าสวมหมวกกระดาษขาวนี่พวกเราตามหาตัวมานาน แต่ก็ไม่เคยจับได้สักที ไม่รู้โผล่มาจากไหน ออกอาละวาดในแคว้นหวงมาหลายปีแล้ว”
“ในแคว้นหวงไม่ว่าจะชี้ไปที่ไหน ล้วนเป็นที่ที่มันก่อเรื่อง ครั้งนี้มันแอบอ้างเป็นเจ้าของโรงแรมชิงหมิงเปิดกิจการมืด ครั้งก่อนมันยุยงให้พรรคพวกไปขโมยของ แล้วทำให้พรรคพวกถูกประกาศจับ จากนั้นก็จับพรรคพวกไปรับเงินรางวัล ที่น่าโมโหกว่านั้นคือพวกเรากลับไม่รู้ว่าคนที่มารับเงินรางวัลคือมัน!”
“แล้วยังมีอีกครั้ง มันแกล้งทำเป็นศพขายตัวเองให้ผู้ควบคุมศพ พอผู้ควบคุมศพกำลังจะประกอบพิธี ก็พบว่าศพขยับเอง ผู้ควบคุมศพตกใจจนเกือบเป็นโรค”
“หลังจากคนสวมหมวกกระดาษขาวหนีไปแล้ว ผู้ควบคุมศพยังคงตกอกตกใจอยู่นาน คิดว่าศพฟื้นคืนชีพ สวดมนต์ไปหลายวัน สุดท้ายถึงได้รู้ตัวว่าโดนหลอก!”
“ยังมีอีกครั้ง ชนเผ่าป่าเข้ามาแจ้งความว่ามีคนทำธุรกิจขนคนเถื่อนอยู่ตรงชายแดนเขตป่า คนคนนั้นก็คือมันนี่แหละ!”
“เจ้าลูกชายของย่าคนนี้เพื่อหาเงิน ทำได้ทุกอย่าง! ถ้าจับมันได้ พวกเราจะได้หยุดงานน้อยลงปีละห้าวัน!”
เจ้าหน้าที่หนวดเคราดกพูดถึงช
