ณ ยอดเขาเทียน ผู้อาวุโสห้าท่านนั่งล้อมรอบเมิ่งจิ่งโจว ต่างอุทานด้วยความแปลกใจ
“คำสาปนี้น่าสนใจจริงๆ”
“ใช่แล้ว ข้าอยู่มาสองพันกว่าปียังไม่เคยเจอคำสาปประหลาดแบบนี้มาก่อน แม้แต่ตอนท่องเที่ยวในแคว้นหวงก็ยังไม่เคยเจอ”
“คำสาปนี้ไม่น่าจะส่งผลอะไรกับศิษย์น้องเมิ่งนะ เขามีรากฐานโสดอยู่แล้ว อีกอย่างคำสาปนี้ก็จะหายไปเองตามเวลา”
“เจ้าวางใจเถอะ เมิ่ง เจ้าถูกชิวจิ้นอันทำร้าย ข้าต้องเอาคืนให้แน่!”
“ลูกศิษย์ที่รัก ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”
“แคว้นหวงขึ้นชื่อเรื่องวิชาคาถาและคำสาป ต้นกำเนิดของคำสาปทั้งหลาย ผู้อาวุโสที่สี่ ในเมื่อท่านเคยไปแคว้นหวงและศึกษาเรื่องคำสาป ท่านมีความเห็นอย่างไร?”
ผู้อาวุโสสี่ท่าน เมิ่งจิ่งโจว และลู่หยาง หันไปมองผู้อาวุโสที่สี่ที่กำลังพัดพัดขนนกเบาๆ
ลู่หยางนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับแคว้นหวง
แคว้นหวงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของดินแดนกลาง ติดกับแคว้นเหลียงและดินแดนพุทธะทางตะวันตก
มีชื่อเสียงด้านวิชาคาถาและวิชาควบคุมศพ ผู้คนมีนิสัยห้าวหาญเปิดเผย มีประเพณีเก่าแก่ บ้านเกิดของหม่านกู่ก็อยู่ที่นั่น
ผู้อาวุโสที่สี่แสดงสีหน้าลำบากใจ
“หลังจากที่ข้าถูกคาถา ก็ได้ศึกษาวิชาคำสาปอยู่พักหนึ่ง
เช่น ข้าสามารถบอกได้ว่า ศิษย์น้องเมิ่งจะต้องทะลุแก่นทองคำเข้าสู่ขั้นทารกแรกเกิด จึงจะมีโอกาสแก้ไขการย้อนกลับของสายใยโชคชะตาได้
แน่นอน นั่นเป็นเพียงความเป็นไปได้
หากเข้าสู่ขั้นทารกแรกเกิดแล้วยังแก้ไม่ได้ ก็ต
