่อง
เจ้าฟังข้า ตอนฝึกเงาต้องระวังปัญหาเหล่านี้… นี่เป็นข้อบกพร่องที่แม้แต่อาจารย์เจ้าก็ไม่รู้”
พูดถึงความรู้ ชิวจิ้นอันต้องอยู่อันดับต้นๆ เขาชี้แนะสองสามประโยค
ก็แก้ปัญหาที่รบกวนเมิ่งจิ่งโจวมาหลายวัน ทำให้เขาเข้าใจกระจ่างแจ้ง
เมิ่งจิ่งโจวบำเพ็ญจนถึงรุ่งสาง ชิวจิ้นอันเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงเร่งให้เมิ่งจิ่งโจวออกจากถ้ำพัก
ขณะนั้นท่านป้าป๋ากำลังนอนอยู่หน้าประตูสวนยา จินตนาการถึงอนาคตอันสดใส
“วิธีที่ลู่หยางสอนใช้ได้ผลจริงๆ สาวๆ ชอบให้ชมว่าฉลาดและสวย อวี๋ก็เหมือนกัน!”
ท่านป้าป๋ายิ้มจนมุมปากแทบแตก แม้เขาจะดูแก่
แต่เมื่อเทียบกับอายุขัยของขั้นรวมร่าง ตอนนี้เขาเทียบเท่ากับวัยกลางคนของคนธรรมดา ยังไม่นับว่าแก่
“น้องเมิ่ง มาได้อย่างไร?”
ท่านป้าป๋าเห็นเมิ่งจิ่งโจวเดินมา ยิ้มถามอย่างไม่ใส่ใจ
ตอนนี้เขาอารมณ์ดี จึงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเมิ่งจิ่งโจว
“มีเรื่องอยากคุยกับท่านนิดหน่อย”
“เรื่องอะไร?” ท่านป้าป๋าสงสัย
“ข้าบอกให้ท่านเป็นพ่อเลี้ยงข้า!”
เมิ่งจิ่งโจวตะโกน พลังระเบิดพุ่ง
“อะไรนะ! เจ้าเป็นใคร!”
“ตอนนี้รู้ตัวก็สายไป!”
ท่านป้าป๋ารู้สึกไม่ดี ลงมือจะควบคุมเมิ่งจิ่งโจว
แต่รอบตัวเมิ่งจิ่งโจวมีพลังพิเศษ ทำลายวิชาควบคุมของท่านป้าป๋า
เห็นเมิ่งจิ่งโจวแสดงรอยยิ้มสมใจที่แผนสำเร็จ แล้วใช้หมัดสาปโสด
หมัดสาปโสดกระแทกถูกร่างท่านป้าป๋าเต็มๆ
ท่านป้าป๋ากะพริบตา ไม่รู้สึกอะไรเลย
เมิ่งจิ่งโจวและชิวจิ้นอันรู้สึกเ
