งดี รู้ว่าจุดไหนมีคนเฝ้า รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะไม่ถูกพบเจอ
เขาเดินด้วยการย่างก้าวอันลึกลับ อย่างระมัดระวังหลบเลี่ยงพื้นที่ที่วิญญาณแม่น้ำมองเห็น
ผ่านป่าไผ่ เข้าสู่ด้านในของสำนักเวิ่นเต๋า
“ฮึ สำนักเวิ่นเต๋าก็แค่นี้เอง!”
ร่างชุดดำแค่นเสียงเย็น ดวงตาเย็นชา มองสำนักเวิ่นเต๋าอย่างดูแคลน
หลังจากที่เขาผ่านป่าไผ่ไป สายน้ำก็เกิดหมอกหนาลอยขึ้น
หมอกรวมตัวเป็นรูปร่างของวิญญาณแม่น้ำ มองเงาของร่างชุดดำที่จากไปอย่างเฉยเมย ไม่พูดอะไรสักคำ
หลังป่าไผ่คือยอดเขาที่มีตำหนักรับภารกิจอยู่ ถือเป็นประตูด่านในของสำนักเวิ่นเต๋า
ร่างชุดดำมองตำหนักรับภารกิจอย่างหวาดระแวง เริ่มระวังตัวมากขึ้น ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
“การแทรกซึมเข้าสำนักเวิ่นเต๋าครั้งนี้ เพื่อขโมยวิชาอาคมลับของสำนักเวิ่นเต๋า
เป็นภารกิจลับ ห้ามให้ใครพบเห็นเด็ดขาด!”
“ตอนนี้ผู้รับผิดชอบตำหนักรับภารกิจคือไต้ปู้ฟาน
ด้วยวรยุทธ์ของไต้ปู้ฟาน ไม่มีทางที่จะรู้สึกถึงตัวตนของข้า เขาวรยุทธ์ยังไม่พอ ประสบการณ์ยังอ่อนหัด ห่างไกลจากอาจารย์ชินจิ้วเนี่ยน”
“แต่ที่น่ากลัวคือเจ้าแก่ชินจิ้วเนี่ยนอาจอยู่ด้วย ถึงเขาจะน่ารำคาญ แต่วรยุทธ์สูงจริง อาจจะรู้สึกถึงการมีตัวตนของข้าได้!”
“แต่น่าจะไม่อยู่ เจ้าแก่นั่นหมกมุ่นกับการสร้างสุสาน ไม่ค่อยอยู่ที่ตำหนักรับภารกิจหรอก”
ร่างชุดดำผ่านยอดเขาที่มีตำหนักรับภารกิจด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครขัดขวาง
“โชคดี เจ้าแก่ชินจิ้วเนี่ยนไม่อยู
