่สำรวจบ้านผีสิง ฉันก็หายกลัวในชั่วพริบตาเลย]
[คนเยอะมากเลยอะ!]
[บรรยากาศบ้านผีสิงฝั่งเฝ่ยไป๋ลู่รุนแรงมาก แสงไฟสลัว บรรยากาศรอบ ๆ เงียบไปหมดเลย สีหน้าทุกคนเคร่งเครียด ท่าทางเอาจริงเอาจัง นี่มีผีจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?]
“ผีเหรอ? ไม่มีผี…” เหมียวจื่ออั๋งที่เพิ่งเปิดห้องถ่ายทอดสดเห็นความคิดเห็นหน้าจอ เขาก็ตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ
และวินาทีต่อมา เขาก็เหมือนถูกตบเข้าที่หน้า ด้วยมีเสียงผู้ชายที่น่าสังเวชดังขึ้นในทันที
“ช่วยด้วย อ๊าก! ผี มีผี!!!”
ทุกคนต่างตกใจ
เฝ่ยไป่ลู่มองไปที่ปลายสุดทางเดินด้วยดวงตาที่เฉียบคม
“ห้องสองศูนย์ห้า ใครพักอยู่ที่นั่น?”
เหมียวจื่ออั๋งเสียงสั่น “คู่สามีภรรยาวัยกลางคน แค่สองคนนี้ ไม่มีคนอื่น”
“ฉันจะไปดู” ดวงตาเจียงชิงเป็นประกายแล้วเดินนำไปที่ห้องสองศูนย์ห้า
ปึง!
ทันทีที่ผลักประตู วัตถุที่หนักอึ้งพลันทิ้งตัวลงมาจากเหนือศีรษะ
“คิดจะลอบโจมตีฉันงั้นเหรอ? รีบไปหน่อยนะ!” เจียงชิงยกมุมปากขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
เท้าเขาก้าวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว
วัตถุหนักนั้นร่วงลงพื้นพร้อมเสียงดัง ‘ตุ้บ’
ภายในห้องมืดสนิท มืดจนไม่สามารถมองเห็นนิ้วมือตัวเองได้ และขณะนี้ก็มีเสียงกรีดร้องทรมานของผู้ชายดังให้ได้ยินอยู่ตลอด “มีผี! อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน…”
“เฮ้ ผีอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” เจียงชิงกระตือรือร้นที่จะช่วยชีวิตคน จึงต้องการเข้าไปตรวจสอบ
“อย่าเข้าไป!” กานว่างรีบรั้งเขาไว้ “
