มื่อครู่
ขั้นแก่นทองคำตอนกลาง ไม่เลว ดูเหมือนในช่วงเวลาที่ข้าไม่อยู่ ศิษย์น้องได้ตั้งใจฝึกฝนจริงๆ
ฮู่——
อวี้จือเป่าลมเบาๆ ใส่ลู่หยาง ราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิโชยผ่าน ลู่หยางรู้สึกสมองโล่งทันที กลับมาเป็นปกติ
“พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
“อืม”
ลู่หยางจ้องมองเซียนอมตะที่กำลังดูเพลินอยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณอย่างโกรธเกรี้ยว
ดูพี่ใหญ่สิ เพิ่งกลับมาก็ช่วยข้าจากการหมุนวนได้แล้ว แล้วดูเจ้าสิ ข้าหมุนวนอยู่นานแค่ไหน เจ้าก็สนุกอยู่นานเท่านั้น!
เซียนอมตะหันหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิด
ตอนแรกนางตั้งใจจะหยุดลู่หยาง แต่ต่อมาเห็นลู่หยางหมุนวนดูสนุกดี ก็เลยจ้องดูเฉยๆ
“รีบไปถามเรื่องค่าลิขสิทธิ์ของข้าเร็วเข้า!”
ลู่หยางจะไม่ปล่อยเซียนอมตะไปง่ายๆ จึงสนับสนุนให้เซียนอมตะเข้าสิงร่างตัวเอง
เซียนอมตะอยากดิ้นรนต่อต้าน แต่สู้ลู่หยางไม่ได้ จึงถูกบังคับให้เข้าสิงร่างเขา
“เด็กอวี้ ถามเรื่องคนขั้นข้ามพิบัติจากราชวงศ์ต้าอวี๋คนนั้นเสร็จแล้วหรือ?”
เซียนอมตะกล้าๆ กลัวๆ พูดออกมา นางตัดสินใจใช้กลยุทธ์อ้อมแอ้ม
“ถามเสร็จแล้ว ได้ข้อมูลบางอย่าง คนที่อยู่เบื้องหลังเขาคืออาจารย์หลวงคนที่สองของราชวงศ์ต้าอวี๋ ไม่ทราบขั้นชัดเจน”
“อาจารย์หลวงคนที่สองสั่งให้เขาทดสอบพลังและการทำงานของพลังแผ่นดินของราชวงศ์ต้าเซี่ย”
“เขาจึงส่งผู้บำเพ็ญโบราณขั้นรวมร่างสองคนไปต่อสู้กับผู้ปกครองแคว้นชิง”
“หากไม่ใช่เพราะศิษย์น้องเรียกข้ามา เขาอาจจะทำสำเร็
