ังไม่ทันลงมา ก็ค่อยๆ จางหายไป
“ฮืดฮาด——”
ลู่หยางหอบหายใจ อ้าปากดูดซับพลังวิเศษ ดุจคนจมน้ำที่ถูกช่วยขึ้นมา พยายามหายใจเข้าออกอย่างสุดกำลัง
เมื่อครู่เขาไม่ได้ตั้งใจสลายฝ่ามือหมู่บ้าน แต่เป็นเพราะพลังวิเศษในตัวไม่สามารถรักษาสภาพของฝ่ามือหมู่บ้านได้
เพียงการโจมตีครั้งเดียว ก็ดูดพลังวิเศษของเขาจนหมดเกลี้ยง
“วิชานี้ยังยากเกินไปสำหรับเจ้า”
เซียนอมตะส่ายหน้า แม้จะเป็นฝ่ามือหุบเขาระดับเด็ก ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำตอนกลางจะใช้ได้
แต่พูดอีกนัยหนึ่ง หากสามารถใช้วิชานี้ได้อย่างสมบูรณ์ ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำไม่มีทางต้านทานได้!
แม้แต่อัจฉริยะระดับโลกในขั้นแก่นทองคำ ก็ไม่อาจต้านทานได้!
ลู่หยางรีบหาวิธีแก้ปัญหา “บางทีอาจจะกินยาลูกกลอนไปพร้อมกับการใช้ฝ่ามือหมู่บ้าน”
เขานั่งขัดสมาธิ ใช้เวลาครึ่งเค่อเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย ปรับอารมณ์ แล้วลองใหม่อีกครั้ง
เขาหยิบขวดยาออกมา ข้างในเต็มไปด้วยยาลูกกลอนต้าฮ่วนตัน ของชิ้นนี้เขากินมาตั้งแต่เด็กจนโต คุ้นเคยที่สุด
ลู่หยางเทยาลูกกลอนต้าฮ่วนตันออกมาจากขวดหนึ่งเม็ด อมไว้ในปาก แล้วใช้ฝ่ามือหมู่บ้านอีกครั้ง
เหมือนเดิม มือยักษ์ยังไม่ทันลงมา ก็จางหายไป ลู่หยางเหนื่อยจนทรุดนั่งกับพื้น
“ไม่ได้ ยาลูกกลอนต้าฮ่วนตันหนึ่งเม็ดไม่พอ”
ผ่านไปอีกครึ่งเค่อ ลู่หยางกลืนยาลูกกลอนต้าฮ่วนตันสามเม็ด แล้วใช้ฝ่ามือหมู่บ้าน
มือยักษ์ยังคงจางหายไปกลางอากาศ
“สามเม็ดก็ยังไม่พอหร
