เมล็ดพืชเล็กๆ กับภูเขาสูงใหญ่ ความไร้ขอบเขตของขนาด…
หากเจ้าเข้าใจความหมายของประโยคนี้ ก็แทบจะใช้ฝ่ามือหุบเขาได้แล้ว”
เซียนอมตะอธิบายหลักการของฝ่ามือหุบเขาอย่างละเอียด เมื่อถึงจุดที่ลึกซึ้ง นางยังแบ่งเป็นหลายประเด็น
อธิบายความรู้จากหลายมุมมอง พยายามให้ลู่หยางเรียนรู้ฝ่ามือหุบเขาได้ในตอนนี้
“พอแล้ว อธิบายมากพอแล้ว ออกไปลองดูสิ”
เซียนอมตะยกเท้าเตะลู่หยางออกจากพื้นที่จิตวิญญาณ
จิตสำนึกกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ลู่หยางตั้งสติ เริ่มทบทวนสิ่งที่เซียนอมตะสอน
“เชื่อมโยงภายในกับภายนอก คือการเชื่อมโยงสิ่งที่เราจินตนาการกับความเป็นจริง…
ความไร้ขอบเขตคือความเล็กไร้ที่สิ้นสุด การเปลี่ยนแปลงขนาดคือแก่นแท้ของวิชามิติ…”
ลู่หยางยื่นฝ่ามือออกมา สังเกตลายเส้นบนฝ่ามือ บางทีลายเส้นบนฝ่ามืออาจจะสอดคล้องกับวงโคจรของดวงดาวจริงๆ?
เขาปล่อยพลังวิเศษเข้าสู่ดวงตา เพิ่มสายตาชั่วคราว มองเห็นเส้นลึกกว่านั้น คือเซลล์ผิวหนังชั้นบน
เนื้อเยื่อต่างๆ ประกอบขึ้นเป็นเซลล์ คล้ายกับร่างกายมนุษย์อย่างยิ่ง สามารถมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอีกรูปแบบได้หรือไม่?
ในมือมีเซลล์นับไม่ถ้วน นั่นไม่ได้หมายความว่าในมือมีชีวิตนับไม่ถ้วนหรอกหรือ?
“คำกล่าวที่ว่าหนึ่งดอกไม้คือหนึ่งโลก จริงๆ แล้วหมายถึงสิ่งนี้หรือ?”
ลู่หยางขมวดคิ้วครุ่นคิด นำความรู้ที่ตนมีผนวกกับสิ่งที่เซียนอมตะสอน
ค่อยๆ เข้าใจแนวคิดของพุทธศาสนา หรืออาจจะเรียกว่าหลักการพื้นฐานขอ
