ลู่หยางกลับมาที่ยอดเขาเทียน นั่งขัดสมาธิบนหินขนาดใหญ่ที่มีพลังกระบี่ อ้าปากดูดพลังวิเศษเข้าร่าง
เริ่มบำเพ็ญตนอย่างสงบ พลังวิเศษหลั่งไหลเข้าสู่ร่างไม่ขาดสาย
ภายใต้อานุภาพของ “คัมภีร์เปิดใจเห็นธรรมชาติ” เปลี่ยนเป็นพลังบริสุทธิ์ แล่นพล่านไปทั่วร่าง
เขาค่อยๆ ยื่นสองนิ้วออกไป พลังกระบี่สีเขียวยาวหนึ่งจั้งก่อตัวที่ปลายนิ้ว
“ไป!”
เขาชี้นิ้วออกไปอย่างรวดเร็ว พลังกระบี่สีเขียวพุ่งไปข้างหน้า ทะลุต้นไม้สามต้น
แทงเข้าไปในต้นที่สี่ลึกครึ่งชุ่น แล้วจึงหายวับไป
นี่ไม่ใช่ต้นไม้ธรรมดาที่พบเห็นทั่วไป แต่เป็นต้นเชียวหลงที่ท่านเต๋าปู้อวี่ปลูกไว้บนยอดเขาเทียนโดยเฉพาะ
รากแข็งแรง ดูคล้ายมังกรขดตัว เปลือกไม้ซ้อนทับกันเหมือนเกล็ดมังกร
มีตำนานเล่าว่า เคยเกิดศึกใหญ่ในเขตปีศาจ ตระกูลมังกรก็เข้าร่วมด้วย มังกรแท้ตายนับไม่ถ้วน
เลือดมังกรทำให้ทะเลสาบแดงฉาน ต้นไม้ที่ขึ้นริมฝั่งทะเลสาบถูกซึมซับเลือดมังกร
เกิดการเปลี่ยนแปลง ได้รับพลังมังกรแท้ นั่นคือที่มาของต้นเชียวหลง
ต้นเชียวหลงมีราคาสูงลิบลิ่ว สำนักระดับสองสามกล้าซื้อแค่หนึ่งสองต้นไว้เป็นหน้าตา
ไม่เหมือนยอดเขาเทียนที่มีต้นเชียวหลงเป็นป่าเล็กๆ
ลู่หยางลืมตา มองผ่านช่องที่ทะลุต้นไม้สามต้น เห็นต้นที่สี่ถูกเจาะทะลุลึกครึ่งชุ่น ใจก็ยินดี
แต่ก่อนเขาทะลุต้นเชียวหลงได้แค่สามต้น พอถึงต้นที่สี่พลังกระบี่ก็หมดแรง แทงไม่ทะลุแม้แต่เปลือกไม้
“การฝึกฝนหลายวันก็มีผลจริงๆ!”
ลู่หยา
