นเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่?”
เซียนอมตะครุ่นคิดสักครู่ แล้วร้องอ๋อ
“นึกออกแล้ว! ครั้งหนึ่งเซียนแห่งกาลเวลากินอาหารที่ข้าทำเสร็จ แล้วพูดความจริงออกมา เคยเล่าเรื่องนี้!”
“เจ้าถามถูกคนแล้ว ถามคนอื่นพวกเขาไม่มีทางรู้หรอก!”
“……ก่อนอื่น ทำไมเซียนแห่งกาลเวลาถึงพูดความจริงหลังกินอาหารของท่าน?”
เซียนอมตะรู้สึกแปลกใจที่ลู่หยางถามคำถามแบบนี้ บอกอย่างเป็นเรื่องธรรมดาว่า
“นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ กินอิ่มดื่มมากก็ง่วง
เซียนอิงเทียนและเซียนแห่งกาลเวลามักกินอาหารของข้าแล้วมึนงงหัวทิ่มลงบนโต๊ะ ปากก็พึมพำไม่หยุด
ตอนนั้นถามอะไรพวกเขาก็ตอบหมด และพอพูดจบก็จำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรไป”
“ท่านเล่าต่อเถอะ”
เซียนอมตะเล่าต่อ
“ข้าไม่สนใจเรียนวิถีภาพวาด แต่เซียนแห่งกาลเวลากลับสนใจวิถีภาพวาดมาก มีฝีมือพอสมควร
สิ่งที่เขาวาดแม้แต่ข้ายังแยกไม่ออกว่าจริงหรือปลอม
ก็เขาเป็นวิญญาณของต้นไม้โบราณนี่นา ยืนอยู่จุดสูงสุดของวิญญาณพืชพรรณ
เกิดมาก็คุ้นเคยกับกระดาษอยู่แล้ว”
