วังดีกับข้าแน่ๆ ในเมื่อหวังดี ทำไมข้าต้องปฏิเสธด้วย?”
ลู่หยางถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดในแง่นี้มาก่อน
“แล้วลัทธิสวรรค์นี่คืออะไรกันแน่?” เถาเหยาเยี่ยถามอย่างอยากรู้
“ลัทธิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคปัจจุบัน ผู้อาวุโสทั้งแปดของสำนักเราและอาจารย์ล้วนเป็นราชาแห่งสวรรค์
ศิษย์พี่ใหญ่เป็นประมุข ส่วนข้าเป็นรองประมุข พวกเราบูชาท่านเทพถั่วผู้ทรงฤทธานุภาพ!”
เถาเหยาเยี่ยเลือกที่จะมองข้ามเรื่องท่านเทพถั่วที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน นางนึกในใจว่า ที่แท้ก็เป็นเพราะแบบนี้นี่เอง
ที่ช่วงนี้อาจารย์กำลังกลุ้มใจเรื่องตั้งชื่อ บอกว่าควรจะตั้งชื่อราชาแห่งสวรรค์อะไรดี
“นอกจากนี้ก็มีเมิ่งจิ่งโจว หลี่หาวเหริน และชิ่นเหยียนเหยียนคู่หมั้นเก่าของเขาด้วย”
เถาเหยาเยี่ยทำหน้าประหลาด รู้สึกว่าสมาชิกลัทธิสวรรค์ช่างซับซ้อนเหลือเกิน
และทำไมต้องตั้งลัทธิสวรรค์ด้วย พี่ลู่ไม่พอใจที่ได้ทำลายลัทธิมาร อยากจะเข้าไปแทนที่หรือ?
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ แรกเริ่มเดิมทีข้ากับเมิ่งจิ่งโจวและหลี่หาวเหรินแค่ออกไปจับผี…”
ลู่หยางเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้เถาเหยาเยี่ยต้องตะลึงเป็นพักๆ
สมแล้วที่เป็นพี่ลู่ ความคิดช่างว่องไว ถึงขั้นคิดวิธีแฝงตัวเข้าไปในลัทธิจิ่วอิ่วด้วยการสร้างลัทธิปลอมขึ้นมา
นี่มันเชิงรุกยิ่งกว่าการส่งสายลับเข้าไปแฝงตัวเสียอีก
“ลัทธิสวรรค์ของพวกเราอ้างว่าสืบทอดมาจากสวรรค์ยุคโบราณ อย่างน้อยก็ต้องมีอัจฉริยะที่น่าเ
