ลัทธิจิ่วอิ่วอีกครั้ง ทำให้ลัทธิจิ่วอิ่วเชื่อว่ามีลัทธิสวรรค์อยู่จริง
เพื่อเขียน ‘คัมภีร์เปิดใจเห็นธรรมชาติ’ ต่อ ข้าอยู่ในหอคัมภีร์เกือบครึ่งเดือน เขียนตอนขั้นแก่นทองคำสำเร็จ
สุดท้ายข้ากับเมิ่งไปงานฉลองแคว้นชิง เจอผู้บำเพ็ญโบราณ
ตั้งแต่สร้างแก่นทองอมตะจนถึงตอนนี้ ผ่านไปแค่สองเดือนเท่านั้น”
เซียนอมตะ “……”
เหมือนจะเป็นอย่างนั้น
เป็นเพราะเรื่องราวของลู่หยางมากมายเกินไป ทำให้นางรู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานแล้วหรือ?
ตอนที่ตัดสินใจอาศัยอยู่ในจิตใจของลู่หยาง เป็นการตัดสินใจที่ดีจริงๆ
ที่อื่นจะไปเจอเรื่องสนุกๆ แบบนี้ได้ที่ไหน?
“อีกอย่าง ถึงข้าจะมีเรื่องมากมาย แต่ก็ไม่ได้ละเลยการฝึกบำเพ็ญนี่ ข้าทำให้การฝึกล่าช้าหรือ?”
ลู่หยางพูดอย่างมีเหตุผล พูดความจริงด้วย
เขาว่างเมื่อไหร่ก็อ้าปากดูดพลังวิเศษ ฝึกบำเพ็ญได้ทุกที่ทุกเวลา สะดวกมาก
ลู่หยางนั่งบนก้อนหินใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยกระบี่ หลับตาหยั่งรู้ สัมผัสได้ถึงพลังกระบี่อันไร้ขอบเขตที่แฝงอยู่ข้างใน
เขาได้ยินศิษย์พี่ใหญ่เล่าว่า นี่คือก้อนหินที่อาจารย์ชอบใช้ฝึกกระบี่ตอนยังหนุ่ม
นานวันเข้า ก้อนหินก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะดูดซับพลังกระบี่
สำหรับผู้ฝึกกระบี่แล้ว นี่คือสมบัติล้ำค่า หายากยิ่ง
นั่งบนก้อนหินใหญ่ ทั้งได้ฝึกบำเพ็ญ ทั้งได้หยั่งรู้พลังกระบี่ ได้ประโยชน์สองต่อ
ลู่หยางนั่งขัดสมาธิ หลับตา อ้าปากกว้าง เงยหน้าขึ้นฟ้า
คนที่ไม่อาจคิดว่าเขาหลับไป
พลังวิเศษไหลเข้
