เถาเหยาเยี่ยทำท่าจนปัญญา ยักไหล่พลางกล่าว “ช่วยไม่ได้ ตอนที่ข้าสร้างภาพมายา พบปัญหาใหญ่อย่างหนึ่ง คนที่สร้างขึ้นมาลอยๆ หน้าตาดูไม่สมจริง”
“ภายหลังอาจารย์บอกว่า นี่เป็นปัญหาที่มักเจอตอนสร้างภาพมายา ไม่ว่าจะสร้างคนขึ้นมาลอยๆ หรือเอาคนที่รู้จักมาผสมกันเป็นคนใหม่ ก็ดูปลอมทั้งนั้น”
“ข้าเลยต้องใช้ภาพลักษณ์ของคนที่รู้จัก ข้าคิดอยู่รอบหนึ่ง แล้วก็ถามความเห็นอาจารย์ ผู้อาวุโสที่สองและผู้อาวุโสที่แปด สุดท้ายพวกเราเห็นพ้องกันว่าภาพลักษณ์ของเจ้าสำนักเหมาะสมที่สุด”
“พี่ลู่คุ้นเคยกับเจ้าสำนัก เห็นเจ้าสำนักเป็นตัวเอกคงไม่มีอารมณ์ร่วม แต่คนภายนอกไม่คิดแบบนี้หรอก พวกเขาไม่รู้จักเจ้าสำนัก”
ลู่หยาง “……”
ก็ได้ เจ้าพูดมีเหตุผล
ผู้อาวุโสที่ห้าพูดอย่างใจเย็น “ถ้าไม่นับภาพลักษณ์ของเหลาจิ่ว เนื้อเรื่องก็น่าสนใจดี”
แต่ก่อนผู้อาวุโสที่ห้าไม่เคยคิดแบบนี้ แต่หลังจากเข้าภาพมายาครั้งนี้ เขาก็พบว่าการปลอมตัวเป็นผู้บำเพ็ญขั้นต่ำ แล้วเปิดเผยพลังในยามคับขันมันสะใจจริงๆ
ผู้อาวุโสที่ห้าเห็นว่าสิ่งประดิษฐ์ของเถาเหยาเยี่ยมีโอกาสทางการค้ามหาศาล ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือผู้บำเพ็ญขั้นต่ำ ต่างก็ต้องสนใจแน่นอน แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นกลางถึงสูงก็ยังดึงดูดใจได้มาก
อีกอย่าง ชุดภาพมายานี้เผยแพร่ได้ง่าย สามารถผลิตได้จำนวนมาก
การติดตั้งภาพมายาไม่ได้ยากเย็นอะไร เถาเหยาเยี่ยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือนก็สร้างโครงร่างออกมาได้ หากคนภายนอกรู้เข้
