เมื่อลู่หยางมาถึงยอดเขาร้อยเซียน ผู้อาวุโสของสำนักเวิ่นเต๋าครึ่งหนึ่งก็มารวมตัวกันที่นี่
ผู้อาวุโสที่สอง ผู้อาวุโสที่ห้า ผู้อาวุโสที่แปด และภาพจำลองของผู้อาวุโสที่หก
ผู้อาวุโสที่ห้ามองผู้อาวุโสที่สองและผู้อาวุโสที่แปดที่ดูเหมือนผีเหมือนมาร “พวกท่านสองคนจะมาคิดค้นของใหม่ แล้วให้ข้าไปจดลิขสิทธิ์?”
ตามความทรงจำของเขา พี่รองคอยเฝ้าสวนสมุนไพรอย่างเดียว เข้าสู่ภาวะปลดเกษียณไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้กลับมาคึกคักอีกครั้ง เขาคงคิดว่าพี่รองจะขึ้นราไปแล้ว
ส่วนเหลาแปด ช่วงนี้หลบอยู่ในสำนักไม่ออกไปไหน คาดว่าคงไปก่อเรื่องอะไรไว้ข้างนอก เลยมาหลบภัยในสำนัก
“ไม่ใช่พวกเขาสองคนหรอก แต่เป็นความคิดของเถาเหยาเยี่ย โดยให้พี่รองกับเหลาแปดช่วยทำให้ความคิดเป็นจริง” ผู้อาวุโสที่หกอธิบาย
ผู้อาวุโสที่ห้าพยักหน้า อย่างนี้ก็สมเหตุสมผล
“หลานเถา เจ้าคิดค้นอะไรขึ้นมา?” ผู้อาวุโสที่ห้าแสดงท่าทีเป็นกันเอง เขาสนับสนุนให้ศิษย์ทุกคนคิดนอกกรอบและสร้างสรรค์ กล้าที่จะทะลายข้อจำกัดทางความคิด
ในด้านนี้เขาค่อนข้างชื่นชมลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจว ส่วนหลี่หาวเหรินยังขาดความคิดสร้างสรรค์อยู่บ้าง ต้องพยายามต่อไป
“เป็นชุดค่ายกลและยันต์ที่ผสมผสานกัน สามารถทำให้คนเข้าสู่ภาพมายา… พี่ลู่ ท่านมาได้อย่างไร” เถาเหยาเยี่ยกำลังจะแนะนำ ก็เห็นลู่หยางเดินมาอย่างสบายๆ
ลู่หยางเห็นที่นี่คึกคักขนาดนี้ ก็พอเดาได้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน จึงถามพร้อมรอ
