าง บทละครครั้งนี้เป็นอย่างไร?”
พอภาพมายาจบ เถาเหยาเยี่ยก็ถามความรู้สึกของลู่หยางอย่างตื่นเต้น นางรับฟังคำแนะนำของลู่หยางแล้วตั้งใจออกแบบ เพิ่มเนื้อเรื่องมากมาย
ตัวเอกพลังถูกผนึก สูญเสียความทรงจำ ใช้ชีวิตกับสาวบ้านนอก เกิดความรักแรกแย้ม ต่อมาสาวบ้านนอกถูกฆ่า ตัวเอกโกรธจัดจนผนึกแตก ใช้กระบี่เดียวฆ่าตัวร้าย คิดแล้วช่างน่าตื่นเต้น
ลู่หยางทำหน้ายุ่ง ไม่รู้จะประเมินอย่างไรดี “บทละครก็เป็นบทละครที่ดี แต่ทำไมตัวเอกต้องใช้หน้าของอาจารย์ด้วย?”
แม้ว่าอาจารย์จะหน้าตาสง่างามเหมือนเซียน รูปร่างสูงสง่า แต่ลู่หยางก็ไม่ใช่เพิ่งรู้จักอาจารย์วันแรก เอาหน้าของอาจารย์มาใส่ให้ตัวเอก มองยังไงก็รู้สึกไม่เข้ากับบทบาท
ผู้อาวุโสที่ห้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ฉากสุดท้ายที่ควรจะน่าประทับใจ เมื่อเห็นเหลาจิ่วกอดร่างของซิ่วซิ่ว เขาแทบจะหลุดขำ
