หลังจากรอดพ้นสายฟ้าพิบัติ ท่านภัยพิบัติถูกฟ้าผ่าจนเกือบสิ้นลม ทั้งตัวดำเป็นตอตะโก ไม่ต่างจากศพเท่าไร
“บัดซบ! เจ้าอยู่ขั้นรวมร่าง ทำไมถึงเจอสายฟ้าพิบัติรุนแรงถึงเพียงนี้!”
รองประมุขสี่ไม่ตอบ ในใจคิด สายฟ้าพิบัติมูลค่าหมื่นล้านลิ่นซือ พลังจะไม่รุนแรงได้อย่างไร
ด้วยประสบการณ์ที่เคยข้ามพิบัติมาก่อน รองประมุขสี่เตรียมพร้อมไว้อย่างสมบูรณ์
ร่างดำเป็นตอตะโกของรองประมุขสี่นิ่งราวกับรูปสลัก มีเสียงแตกร้าวเบาๆ ดังขึ้น
ผิวหนังแตกออก รองประมุขสี่ดึงผิวหนังออก สดใสเหมือนเดิม
“วิชาลอกคราบระดับต้น?” ท่านภัยพิบัติจำวิชานี้ได้
รองประมุขสี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร กินยาลูกกลอน ทำให้ท่านภัยพิบัติอิจฉาจนน้ำลายไหล
วิชาลอกคราบระดับต้นทำได้แค่รักษาร่างกายให้สะอาด
สภาพที่สูญเสียไปตอนข้ามพิบัติยังต้องใช้ยาลูกกลอนฟื้นฟู
ท่านภัยพิบัติอยากแย่งยาลูกกลอน แต่ร่างกายย่ำแย่ถึงที่สุด แค่ขยับตัวได้ก็นับว่ารากฐานแน่นหนาแล้ว
อย่าหวังจะแย่งยาลูกกลอนเลย
รองประมุขสี่กลืนยาลูกกลอน มองท่านภัยพิบัติด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“ข้าอุตส่าห์เลิกทำเรื่องชั่วมาทำธุรกิจสุจริต กลับถูกพวกผู้บำเพ็ญโบราณอย่างพวกเจ้าทำพัง
ตกอยู่ในมือข้า นับว่าโชคร้ายของเจ้าแล้ว!”
รองประมุขสี่ไม่สนใจกฎเกณฑ์พิธีรีตองอะไรอีก ต่อยเตะท่านภัยพิบัติ ระบายความโกรธในใจ
“เจ้าพวกบัดซบ ทำข้าขาดทุน!”
“อย่าคิดว่าผู้บำเพ็ญยุคนี้จะรังแกได้ง่ายๆ!”
“ถ้าไม่ทำให้เจ้าจำหน้าแม
