กกว่าที่เขาคาดการณ์!
“อัจฉริยะยุคโบราณที่แม้แต่เซียนยังหวั่นเกรง ราชันทั้งเก้า ประมุขกึ่งเซียน… ยังมีอะไรอีกที่ลัทธิจิ่วอิ่วของพวกเราไม่รู้?”
“ที่แท้ สิ่งที่พวกเรารู้ เป็นเพียงสิ่งที่ลัทธิสวรรค์อยากให้พวกเรารู้ ฐานรากของลัทธิสวรรค์คงไม่แค่นี้แน่!”
“การไม่เป็นศัตรูกับลัทธิสวรรค์ แต่เลือกร่วมมือเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด”
“ส่วนประมุขเฉินกลับชาติมาเกิด… ปล่อยให้นางอยู่ในลัทธิสวรรค์เถอะ อย่างไรก็เป็นประมุขคนก่อน หลังจากฟื้นความทรงจำน่าจะยังมีความรู้สึกดีๆ กับลัทธิจิ่วอิ่วของพวกเรา”
จู่ๆ สีหน้ารองประมุขสี่ก็เปลี่ยน รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
“แย่แล้ว ครบกำหนดหนึ่งเดือนอีกแล้ว!”
…
เลือดพุ่งจากลำคอร่างชุดแดง เสียงทุ้มต่ำ ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด เต็มไปด้วยความคลั่ง
“ฮึๆ ถึงกับทำให้ข้าพบผู้มีพลังระดับกึ่งเซียน แม้ข้าจะตาย ก็ต้องลากเจ้าไปด้วย!”
ร่างชุดแดงคลั่ง ข้างเท้าผุดดอกไม้สีแดงสดใสนับไม่ถ้วนอีกครั้ง ดอกไม้บาน หมายถึงความตาย
ดอกไม้สดใสระเบิดติดต่อกัน เสียงดังสนั่นหูแทบแตก ฟ้าดินสั่นสะเทือน ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวดอกไม้สดใสจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
“หากเจ้าหลบ การระเบิดของแมนดาลาของข้าจะทำให้ครึ่งแคว้นกลายเป็นหลุมลึก!”
อวี้จือไม่สะทกสะท้าน แม้แต่หนังตายังไม่กะพริบ คำพูดของร่างชุดแดงแม้แต่จะทำให้นางอยากตอบโต้ยังไม่มี
“น่าเบื่อ”
…
เสียงระเบิดติดต่อกันดังก้องฟ้าดิน ควันหนาทึบตัดขาดการสำรวจทั้งหมด ไม่มีใครรู
