าจเข้าร่วมต่อสู้ได้ หากถูกสืบรู้ฐานะที่แท้จริง เขาต้องตายแน่
…
“ลักฟ้าผันวัน!”
ชายผู้บำเพ็ญร่ายคาถา เมฆดำปรากฏเต็มท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์ ท้องฟ้าดำมืดในพริบตา ยื่นมือออกไปยังมองไม่เห็นนิ้ว ในความมืดมีเสียงขบฟันน่าขนลุก ราวกับมีสิ่งมีชีวิตมหึมากำลังเคี้ยวกระดูก
“ร้อยผีออกเดิน!”
อีกเสียงตวาดดัง เป็นหญิงผู้บำเพ็ญ นางปล่อยพลังมืดไม่สิ้นสุด กลุ่มแล้วกลุ่มเล่า พลังมืดลอยอยู่กลางอากาศ ค่อยๆ รวมตัวเป็นรูปร่างผีชนิดต่างๆ
ผีเฝ้า ผีสาว ผีกระบี่ ผีไร้ศีรษะ ผียืมร่าง…
ร้อยผีเงียบงัน ไร้ลมหายใจ ราวกับกองทัพวิญญาณ ล้มล้างโลกมนุษย์
หากไม่มีกฎเกณฑ์กั้นพลังสังหารของร้อยผี ทั้งภูเขาลูกนี้คงกลายเป็นภูเขาร้าง ไม่มีใครรอดชีวิต
แม้รู้ว่าด้านล่างจะไม่ได้รับผลกระทบ คนขี้กลัวเห็นภาพนี้ก็ยังกลัวจนขาสั่น อยากหนีไปจากที่นี่
“ข้าบอกพวกเจ้านะ อย่ากลัวไปเลย มีท่านผู้ปกครองแคว้นอยู่ พวกนี้ล้วนเป็นกลเม็กเล็กๆ น้อยๆ ไม่เข้าตา”
ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่รักษากฎเกณฑ์บอกลู่หยางและอีกสี่คน
หลังจากพูดคุยกัน จึงรู้ว่าเขาชื่อเซี่ยฉวิน เป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างตอนต้น
“อีกอย่าง ท่านผู้ปกครองแคว้นมีพลังชะตาแผ่นดิน จัดการผู้บำเพ็ญโบราณขั้นรวมร่างพวกนี้ที่ไม่เคยเห็นโลกได้สบาย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ข้าถึงจะได้เป็นผู้ปกครองแคว้นบ้าง”
“พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจข้า ที่จริงข้ากับสำนักเซียนทั้งห้าของพวกเจ้าก็มีวาสนาต่อกัน นับว่าเป็นศิษย์พี่ครึ่งค
