หากไม่นับผลข้างเคียงที่ทาให้คนหัวล้าน หมัดอรหันต์คือวิชาหมัดสูงสุดของพุทธ
ก่อนหน้านี้ลู่หยางกังวลว่าจะทาร้ายหลานถิงโดยไม่ตั้งใจ จึงไม่กล้าใช้ บัดนี้มอบหลานถิงให้ร่างแยกจัดการ ตัวเองสู้กับไป๋ หมิง จึงกล้าใช้หมัดอรหันต์อย่างเต็มที่
“ข้าอยากดูนักว่าเจ้าจะแบ่งใจควบคุมสองร่างได้อย่างไร!” ไป๋ หมิงคาดว่าลู่หยางไม่มีทางควบคุมสองร่างพร้อมกันได้ หอกแหลมคมพุ่งออกในชั่วพริบตา ราวกับดาวบนท้องฟ้ าระยิบระยับ
ลู่หยางจ้องปลายหอกอย่างสงบ ในร่างส่งเสียง “คง คง” ราวกับพระพุทธเจ้าสวดมนต์ โปรดสรรพสัตว์
หมัดพุ่งออก เสียงดังราวฟ้ าร้อง พลังมหาศาลดุจไผ่แตกหน่อ ปะทะกับหอกยาวอย่างรุนแรง ก่อคลื่นหมึกดาในอากาศ
“หมัดอรหันต์!”
เพี้ยง–
หอกยาวสั่น ส่งเสียงสะท้อนของโลหะ หมัดเคลื่อนที่เบาสบายตามปลายหอก รุกไล่ไป๋ หมิง
ไป๋ หมิงออกแรงที่เอว ม้าและเอวเป็ นหนึ่งเดียว พยายามดึงหอกกลับ ลู่หยางใช้หมัดอรหันต์โจมตีลาหอกไม่หยุด ลาหอกสั่นไม่หยุด จับให้มั่นยาก
ไป๋ หมิงร้องในใจว่าไม่ดีแล้ว เขาระวังเวทมนตร์และเทพเซียนของลู่หยางตลอด แต่ไม่คิดว่าลู่หยางจะน่ากลัวถึงเพียงนี้แม้ต่อสู้ด้วยมือเปล่า
เห็นหมัดก าลังจะโจมตีถึงตัว ไป๋ หมิงท าท่าร่ายเวทด้วยมือซ้าย เหนือศีรษะส่งเสียงหวีด คมลมราวกับมีดฟันฟาง พุ่งลงมาจากฟ้ า หมายจะผ่าลู่หยางเป็ นสองท่อน
ไป๋ หมิงอาศัยโอกาสนี้หลบหนี แต่ก็ยังถูกหมัดอรหันต์เฉี่ยวไป
“หมัดหนักเหลือเกิน!” ไป๋ หมิงตกใจ โ
