ที่เรียนรู้วิชาหอกนี้ได้แล้ว”
“ชราภาพรู้สึกว่าท่าทางที่เขาแสดงออกมาเหมือนแก่นทองธาตุทั้งห้า แต่แก่นทองธาตุทั้งห้าน่าจะไม่มีพลังโจมตีขนาดนี้!”
“ทองสุกใส!” หอกพุ่งดุจมังกร พุ่งเข้าหาลู่หยางด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ พลังมหาศาลซัดมาปะทะ
ลู่หยางก้าวใหญ่ขึ้นหน้า เสียงพุทธกึกก้อง พลังกลืนภูผา ใช้หมัดอรหันต์ปะทะหอกอย่างดุเดือดอีกครั้ง คลื่นกระแทกกวาดไปทั่วทุกทิศ
หมัดดุจทั่งเหล็ก พลังพวยพุ่ง ระหว่างหมัดและฝ่ ามือแผ่พลังรุนแรง
การปะทะระหว่างหมัดและหอกท าให้ผู้ชมด้านล่างตกตะลึง แม้แต่ผู้บาเพ็ญขั้นทารกแรกกาเนิดก็ยังเปลี่ยนสีหน้า พวกเขาไม่มั่นใจว่าจะรับการโจมตีถี่ยิบขนาดนี้ได้
“นี่เป็ นขั้นแก่นทองคาตอนต้นจริงหรือ?”
“เคยได้ยินมาว่าศิษย์สานักเซียนไม่อาจตัดสินด้วยหลักทั่วไป วันนี้ได้เห็นกับตาเป็ นเช่นนั้นจริงๆ!”
“แม้แต่อัจฉริยะในยุคโบราณก็คงแค่นี้”
“ต่อให้ยุคทองมีอัจฉริยะผุดขึ้นมากมาย ก็คงยากจะมีอัจฉริยะที่เทียบเคียงกับพวกเขาได้”
ไป๋ หมิงเพิ่งเคยเจอคนระดับเดียวกันที่ต้านทานวิชาหอกหมุนเวียนธาตุทั้งห้าของตนได้เป็ นครั้งแรก
เขาหัวเราะเย็นชา หอกแทงเวทีประลอง มังกรดินตัวหนึ่งผุดขึ้นจากพื้น ราวกับคลื่นสึนามิ คารามพุ่งเข้าใส่ลู่หยาง
ลู่หยางใช้วิชาย่นพื้นที่ แอบโจมตีไป๋ หมิงจากด้านล่าง ไป๋ หมิงแผ่จิตออกไป มองเห็นการเคลื่อนไหวของลู่หยางชัดเจน ใช้หอกแทงลงด้านล่าง
“อยู่นี่!”
เหตุการณ์ที่ทาให้ไป๋ หมิงตกใจเกิด
