ของไป๋ หมิงสั่นสะเทือน หายไปแล้วปรากฏขึ้นที่เดิม กระบวนการร่ายเวทถูกขัดจังหวะ
“นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุดิน แต่เป็ นเวทมนตร์พื้นที่!” ไป๋ หมิงถึงได้พบปัญหา
“ข้าไม่เชื่อหรอก มังกรดิน…”
“วาดคุกใต้ดิน” ลู่หยางนั่งยองๆ วาดวงกลม ใช้จิตสังเกตไป๋ หมิง ทุกครั้งที่ไป๋ หมิงขยับ เขาก็ใช้วาดคุกใต้ดินขัดจังหวะ
ไป๋ หมิงลองหลายครั้ง ผลลัพธ์เหมือนกันหมด จนหมดอารมณ์
“พอแล้ว ข้ายอมแพ้!”
ไม่มีทางเลือก ไป๋ หมิงต้องยอมแพ้ เมื่อเขาขึ้นมาบนพื้น เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของลู่หยาง ก็โมโหจนแทบระเบิด
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าใช้เวทมนตร์เร็วกว่าข้า…”
ไป๋ หมิงพูดกัดฟัน เขาถูกความเร็วในการร่ายเวทจ ากัด เวทมนตร์ธาตุดินที่เขาเรียนรู้ล้วนเป็ นการโจมตีวงกว้าง ร่ายเวทช้า หากสามารถร่ายเวทก่อนที่ลู่หยางจะใช้ “วาดคุกใต้ดิน” เขาก็จะหนีออกมาสู้ต่อได้ แพ้ชนะยังไม่แน่
ลู่หยางยิ้มแต่ไม่พูด ในสมองผุดภาพแผนการที่แก่นทองอมตะให้เมื่อครู่: วิชาหอกของไป๋ หมิงเป็ นเปลือก เวทมนตร์ธาตุทั้งห้าเป็ นแก่น การโจมตีของเขาย่อมใช้เวทมนตร์ธาตุทั้งห้าเป็ นพื้นฐาน เวทมนตร์ธาตุทั้งห้าเกิดดับสืบเนื่อง รวมกันใช้พลังเพิ่มทวีคูณ ไม่ควรให้โอกาส
แนะนาให้ใช้หมัดอรหันต์ยั่วยุให้โกรธ ทาให้เสียสติ แล้วหาโอกาสใช้ “วาดคุกใต้ดิน” จ ากัดเขาไว้ใต้ดิน ในใต้ดินบังคับให้เขาใช้ได้แค่เวทมนตร์ธาตุดิน และสามารถอาศัยความเร็วในการร่ายเวทที่เหนือกว่า ขัดจังหวะการร่ายเวทของเขา บังคับให
