ในลานที่หรูหรา แสงสีทองจ้าวูบวาบเป็ นระยะ
เมื่อแสงทองจางหาย แก่นทองที่แผ่ไอน้าละเอียดค่อยๆ หมุนวน ลมปราณบริสุทธิ์รวมตัวมาจากทุกทิศ
“ได้ยินมานานแล้วว่าสหายหยวนจื้อสร้างแก่นทองโอบจันทร์ได้หนึ่งดวง สมแล้วที่เป็ นแก่นทองระดับสามชั้นบน วันนี้ได้เห็นกับตาจริงๆ เป็ นอย่างที่ลือกันไม่มีผิด!” ชายชราลูบเคราขาว ยิ้มจนตาย่น
“มิกล้าๆ ข้าหยวนบ าเพ็ญมาสามสิบปีถึงได้สร้างแก่นทองโอบจันทร์ระดับสามนี้ออกมา เป็ นที่น่าขบขันจริงๆ อีกอย่าง ด้วยความรู้ของท่านผู้เฒ่าขง แก่นทองโอบจันทร์ดวงนี้คงไม่ถือว่าเป็ นอะไรหรอก”
ผู้เฒ่าขงมีความรู้ลึกซึ้ง หลงใหลในการศึกษา เป็ นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้รับการยอมรับจากหอวิชาการในเมืองหลวง มีชื่อเสียงสูงส่งในแคว้นชิง ได้รับความเคารพจากผู้คนทั้งหลาย
คนอื่นๆ รีบพูด “สหายหยวนจื้อพูดเช่นนี้ไม่ถูกแล้ว พวกเราแค่สร้างแก่นทองระดับสี่ห้าก็ยากเย็นแสนเข็ญ แก่นทองระดับสามนับว่าพิเศษแล้ว ความปรารถนาสูงสุดของพวกเราคือสามารถท าลายแก่นทองเป็ นทารกได้ราบรื่น แต่สหายหยวนจื้อกลับสามารถทะลุถึงขั้นทารกแรกกาเนิด กลายเป็ นขั้นแปลงร่างเซียน หรือก้าวไปไกลกว่านั้น กลายเป็ นผู้ที่แม้แต่ขั้นรวมร่างยังต้องเกรงกลัว นั่นคือขั้นฝึ กความว่างเปล่า”
แก่นทองระดับสามกลางมีโอกาสบาเพ็ญถึงขั้นแปลงร่างเซียน แต่โอกาสนั้นริบหรี่เหลือเกิน พวกเขาไม่กล้าหวังมากเกินไป ได้ถึงขั้นทารกแรกกาเนิดก็ดีแล้ว
เมื่อมองหยวนจื้อ
