ย่งกันกระโดดลงจากเวที แต่ต่างก็ถูกอีกฝ่ายขัดขวาง
หลังจากแย่งชิงกันพักใหญ่ ทั้งสองดึงกันไว้ และตกลงจากเวทีพร้อมกัน
ไป๋ หมิงลุกขึ้นปรบมือ “ชนะเลิศร่วมกัน ขอเชิญทุกท่านปรบมือแสดงความยินดี!”
ไป๋ หมิงข้ามขั้นตอนการวิจารณ์หลังการแข่งขัน ถือหอกลวดลายทองขาวพญายาว กระโดดจากที่นั่งกรรมการขึ้นเวทีประลองทันที หลานถิงและเหยียนเทียนจื้อตามมาติดๆ
“ขอแสดงความยินดีด้วย ศิษย์พี่ลู่หยาง ศิษย์พี่เมิ่งจิ่งโจว ไม่คิดว่าพวกท่านจะเอาชนะศิษย์ขั้นสร้างฐานที่มีพรสวรรค์มากมายขนาดนี้ได้ คว้าที่หนึ่งมาครอง!” ไป๋ หมิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ท่าทางสะใจแทบกลั้นไม่อยู่
“ข้าว่าระหว่างพวกเราคงมีความเข้าใจผิดกัน หลานถิง เจ้าก็รู้จักข้าดี ข้าไม่เคยทำเรื่องรังแกคนที่อ่อนแอกว่าเลยนะ!” ลู่หยางร้องแก้ตัว
“จู่โจม!” ไป๋ หมิงไม่ให้โอกาสลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวพูด โอกาสได้ประลองมาถึงยากนัก พลาดครั้งนี้ไป ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะได้ประลองเมื่อใด
ในฐานะผู้มีพรสวรรค์สูงสุดของสำนักธาตุทั้งห้า เขาหาคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมได้ยาก ระดับเดียวกันไม่มีใครสู้เขาได้ สู้กับคนที่ระดับสูงกว่าก็ไม่ได้ความรู้สึก
คิดไปคิดมา มีเพียงศิษย์จากสี่สำนักที่เหลือเท่านั้นที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้
หอกพุ่งขึ้น ลากเป็นรอยขาวบนเวทีประลอง
ลู่หยางยกกระบี่ขึ้นรับ เบี่ยงปลายหอกออก ระวังตัวอย่างสุดขีด
“หอกดีทีเดียว ตอนข้าต่อสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานบนเวทียังไม่เคยรู้สึก
