กะทัดรัด
“กำรให้คะแนนกำรประลองในงำนเลี้ยงพรุ่งนี้ ก็ต้องรบกวนหลำนทั้งสำมแล้ว” ผู้ปกครองแคว้นยิ้มระรื่น แม้ว่ำผู้เข้ำร่วมประลองพรุ่งนี้จะเป็ นคนรุ่นรำวครำวเดียวกัน แต่ทั้งสำมคนนี้เป็ นศิษย์สำนักเซียน มีประสบกำรณ์ไม่ธรรมดำ กำรให้คะแนนกำรประลองใหญ่พรุ่งนี้ย่อมเพียงพอ
“จะทำให้ดีที่สุด”
“อ้อใช่ พวกหลำนๆ เคยเห็นคนของสำนักเวิ่นเต๋ำหรือไม่?”
ทั้งสำมส่ำยหน้ำ พวกเขำออกเดินทำงจำกสำนักของตน มำพบกันที่แคว้นชิง ไม่เคยเห็นคนของสำนักเวิ่นเต๋ำ
“แปลกจริง สำนักเวิ่นเต๋ำส่งจดหมำยตอบมำว่ำครั้งนี้จะส่งคนมำสองคน คนหนึ่งชื่อลู่หยำง อีกคนชื่อเมิ่งจิ่งโจว เป็ นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดสองคนของรุ่นปัจจุบัน ถ้ำนับเวลำแล้ว พวกเขำก็ควรจะมำถึงแล้ว” ผู้ปกครองแคว้นสงสัย คิดไม่ออกว่ำเพรำะอะไร
หลำนถิงได้ยินชื่อที่คุ้นเคย นึกถึงช่วงเวลำที่เปิ ดร้ำนย่ำงในมณฑลเหยียนเจียง นำงได้รับภำรกิจจำกสำนัก พยำยำมทุกวิถีทำงเพื่อแทรกซึมเข้ำไปในลัทธิอมตะ แต่น่ำเสียดำยที่เวลำคลำดเคลื่อน พลำดช่วงที่ลัทธิอมตะรับคน จำกนั้นก็ได้พบกับลู่หยำงสำมคน รู้ว่ำทั้งสำมเข้ำร่วมลัทธิอมตะสำเร็จ
ตอนสุดท้ำยในมณฑลเหยียนเจียง นำงร่วมมือกับลู่หยำงสำมคน สังหำรหัวหน้ำสำขำเหยียนเจียง ลู่หยำงสำมคนยังได้รับควำมชื่นชมจำกผู้บริหำรระดับสูงของลัทธิอมตะ ได้เลื่อนตำแหน่ง ส่วนนำงก็กลับสำนักไปรำยงำนสถำนกำรณ์ภำรกิจ
นำงยังคิดว่ำจะติดต่อลู่หยำงดีไหม ถำมว่ำมีอะไรให้ช่วยหรือ
