เซียนอมตะถอนหายใจอย่างเศร้าๆ รู้สึกว่านี่คือความเศร้าของยุคสมัย “ยุคของพวกเจ้าทำไมมีแต่คนปล่อยข่าวลือ กล้าปล่อยข่าวลือแม้แต่เรื่องเซียน”
ในฐานะส่วนหนึ่งของยุคนี้ ลู่หยางฟังคำสั่งสอนของเซียน แสดงว่าจะพิจารณาตนเองอย่างลึกซึ้ง
“เซียนอิงเทียนเป็นคนดีมาก แม้ว่าก่อนเขาบรรลุเป็นเซียน ทุกครั้งจะถูกข้าท้าประลองข้ามขั้น โชคร้ายพออยู่แล้ว แต่ก็เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในหมื่นยุค รุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัด คิดไม่ถึงว่าหลังเขาบรรลุเป็นเซียน สร้างชื่อเสียงสำเร็จแล้ว กลับถูกข่าวลือในยุคหลังทำร้าย”
ลู่หยางฉวยโอกาสถาม “เซียนอิงเทียนมีภรรยาและลูกไหม?”
“คงไม่มี แต่เขามีเสน่ห์กับผู้หญิงมาก”
“อย่างไรหรือ?”
“ในสายตาคนทั่วไป เซียนอิงเทียนหล่อมาก ข้าไม่เห็นเป็นแบบนั้นหรอก แน่นอน อาจเป็นเพราะทุกครั้งข้าจะตีเขาจนหน้าช้ำตาบวม”
“ก่อนเขาบรรลุเป็นเซียน บ่อยครั้งมีผู้บำเพ็ญหญิงที่แข็งแกร่งลักพาตัวเขาไป บังคับมีความสัมพันธ์ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แค่ที่ข้าเจอมาก็เกินห้าครั้ง ที่ได้ยินคนอื่นเล่ายิ่งมากกว่านั้น”
“…น่าอิจฉาจัง เอ่อ ไม่ใช่ ข้าหมายถึงน่าสงสารจัง”
ลู่หยางพลิกอ่าน《ความลับยุคโบราณ》 ต่อ พบว่าในหนังสือกล่าวถึงเซียนทั้งสี่ยุคโบราณ แต่มีเพียงเซียนอิงเทียนคนเดียวที่ระบุชื่อชัดเจน เซียนที่เหลือสามคนล้วนใช้ชื่อแทน เช่น เซียนอสูร เซียนผู้หนึ่ง เป็นต้น
“คงเป็นเพราะในเซียนทั้งสี่ยุคโบราณ เซียนอิงเทียนมีชื่อเสียงที่สุด หรื
