วนใหญ่เป็นของปลอม หนึ่งในบททดสอบพิธีบรรลุนิติภาวะของตระกูลเมิ่งก็คือ ซื้อของจริงในตลาด”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เดี๋ยวก่อน อายุสิบหกก็บรรลุนิติภาวะแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมข้าไม่เคยได้ยินว่าเจ้ากลับตระกูลเมิ่งไปทำพิธีบรรลุนิติภาวะเลย?”
อายุจำกัดในการเข้าสำนักเวิ่นเต๋าคืออายุไม่เกินสิบหก ลู่หยางไม่เคยเห็นเมิ่งจิ่งโจวกลับตระกูลเมิ่งเลย
เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่างหน้าด้านๆ “ข้าหนีออกจากบ้านนี่ หนีออกจากบ้านแล้วจะทำพิธีบรรลุนิติภาวะอะไรอีก!”
กู้ชีเซิงยังโต้เถียงกับพ่อค้าเล็ก “ถ้าอย่างนั้น ทำไมท่านไม่วาดแผนที่ดวงดาวใหม่ล่ะ!”
“นี่แสดงว่าลูกค้าไม่รู้เรื่องแล้ว ในดวงดาวซ่อนความลับยิ่งใหญ่ ในหลายร้อยปีนี้ท่านลองสืบดู มีใครวาดแผนที่ดวงดาวสำเร็จบ้าง แม้จะวาดเสร็จ สุดท้ายก็เสียหายด้วยเหตุผลต่างๆ”
“อีกอย่าง คนวาดภาพจำตำแหน่งดวงดาวไม่ได้ แผนที่ดวงดาวของข้ามีส่วนเล็กๆ ที่ไม่เปื้อนเลือดก็นับว่าหายากแล้ว หนึ่งพันห้าร้อยหยกวิเศษขายให้ท่านถือว่าถูก”
กู้ชีเซิงไม่เชื่อคำโกหกของพ่อค้าเล็กแน่นอน แต่เขานึกถึงว่าศิษย์พี่ศิษย์ตรงไม่มีแผนที่ดวงดาวมาตลอด ด้วยตำแหน่งของศิษย์พี่ศิษย์ตรง ไม่ควรเป็นเช่นนี้
ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้ ใครจะไปสังเกตดวงดาว แล้วยังจำตำแหน่งดวงดาว ลู่หยางนึกถึงแก่นทองคำของพี่ใหญ่ คิดว่าคำพูดของพ่อค้าเล็กมีความน่าเชื่อถือบางส่วน จึงเข้าพื้นที่จิตปลุกเซียนอมตะ
“หา? เจ้าเรียกข้าหรือ?”
