แม้จะมีคนผลิตรถเหาะเพียงจำนวนไม่มาก แต่ค่าลิขสิทธิ์ที่ต้องจ่ายก็มากพอให้ลู่หยางร่ำรวยได้แล้ว
แต่ก่อนลู่หยางคิดว่าลิขสิทธิ์ยังอยู่ในขั้นตอนการพิจารณา รถเหาะยังไม่ได้ผลิตจำนวนมาก จึงไม่ได้สนใจเรื่องค่าลิขสิทธิ์
แต่รถเหาะบินอยู่เหนือหัวอย่างชัดเจน คงไม่ใช่ว่าลิขสิทธิ์ยังไม่ได้รับการอนุมัติ
“หรือว่าผู้อาวุโสที่ห้าหน้าตาใจดำ ฉ้อโกงค่าลิขสิทธิ์ของข้า?”
ความคิดนี้แวบผ่านในสมอง แต่ถูกปฏิเสธไปอย่างรวดเร็ว
ผู้อาวุโสที่ห้าไม่น่าจะโลภผลประโยชน์เล็กน้อยแค่นี้
“ช่างเถอะ รอเจอผู้อาวุโสที่ห้าค่อยถามก็แล้วกัน” ลู่หยางไม่คิดเรื่องนี้อีก
รถม้าเก่าลากลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวมาถึงเชิงเขา ที่เชิงเขามีโรงเตี๊ยมที่เพิ่งสร้างเสร็จ
ทุกครั้งงานมหกรรมแคว้นชิงจัดเจ็ดวัน เจ็ดวันนี้ผู้บำเพ็ญคงไม่อาจกินลมนอนดิน จะเสียเกียรติ
ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวมาเร็ว ยังมีห้องว่าง
“ขอห้องดีที่สุดสองห้อง!”
“ได้ขอรับ ห้องพักชั้นเทียนสองห้อง ท่านต้องการจองห้องให้ม้าของท่านด้วยไหมขอรับ?”
เมิ่งจิ่งโจวประหลาดใจ คิดว่าอีกฝ่ายคงเห็นว่าม้าเก่าของตนลึกลับเหลือคาด จึงปฏิบัติเยี่ยงมนุษย์?
เจ้าของโรงเตี๊ยมยิ้มอธิบาย “ท่านแขก เป็นอย่างนี้ขอรับ โรงเตี๊ยมของเรามีบริการดูแลสัตว์วิเศษฟรี แต่พื้นที่จำกัด พวกเราจะให้สัตว์วิเศษอยู่ในลานหลัง และในงานมหกรรมแคว้นชิงมักมีผู้ทรงพลังพาสัตว์วิเศษขั้นสูงมา เมื่อขังสัตว์วิเศษขั้นสูงไว้ในลานหลัง สัตว์วิเศษอื่
