ศิษย์พี่ใหญ่หยิบบัตรเชิญปิดทองออกมา เพียงดูปกก็รู้ว่าบัตรเชิญใบนี้มีค่าไม่น้อย
“ในงานมหกรรมแคว้นชิงมีการประลองระหว่างคนรุ่นใหม่ ทางการแคว้นชิงส่งบัตรเชิญมาให้สำนักเวิ่นเต๋าของพวกเรา หวังว่าพวกเราจะส่งคนหนึ่งคนไปร่วม แต่เดิมข้าตั้งใจจะคุยเรื่องนี้กับเจ้า แต่เมื่อน้องเมิ่งพูดขึ้นมาก่อน ก็ประหยัดเวลาไปได้มาก”
“การประลองระหว่างคนรุ่นใหม่?” ลู่หยางตื่นเต้น นอกจากสำนักธาตุทั้งห้าแล้ว เขายังไม่เคยประลองกับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน
“งั้นไปกันเถอะ ใช้รถม้าของข้า” เมิ่งจิ่งโจวชวน
“แค่พวกเราสองคน? น้องเถาเขาไม่ไปหรือ?”
“ข้าได้ไปถามพวกเขาแล้ว น้องเถาบอกว่านางกำลังรอผลจากผู้อาวุโสที่สองและผู้อาวุโสที่แปด ไม่รู้ว่ารอผลอะไร และข้าเห็นนางกำลังมุ่งมั่นศึกษาร่างเซียนแปรกาย ก็เลยไม่ได้ชวนอีก”
“น้องหม่านกลับบ้านเผ่าหม่านไปเยี่ยมญาติ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่”
“น้องหลี่กำลังมีความสุขกับครอบครัว พยายามช่วยหลานสาวของพวกเราสร้างแก่นทองคำ ก็ไม่อยากออกมา”
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกเสียดาย นี่เป็นโอกาสที่หายาก ในสิบห้าแคว้นของราชวงศ์ต้าเซี่ย แต่ละปีมีงานขนาดนี้แค่สิบห้าครั้ง พลาดครั้งนี้ก็ต้องรออีกหนึ่งเดือน พวกเขาคงไม่ทันช่วงเวลาที่ดีแน่
เขาเป็นคนชอบความคึกคัก แน่นอนว่ายิ่งมีคนไปมากยิ่งดี
หลังลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวจากไป ศิษย์พี่ใหญ่ถึงนึกอะไรขึ้นได้ เปิดบัตรเชิญ:
ปีที่เก้าหมื่นเก้าพันแปดร้อยหกสิบแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย วั
