“งานชุมนุมผู้บำเพ็ญเหรอ สมัยของพวกเราก็เคยจัด แต่ตอนนั้นทุกคนดุร้าย เรื่องนิดเรื่องหน่อยก็จะฆ่าทั้งตระกูล บ่อยครั้งที่ภายนอกเป็นงานชุมนุม แต่ลับหลังโจรผู้บำเพ็ญลงมือ ฆ่าคนปล้นทรัพย์ อันตรายมาก”
“ดังนั้นมีเพียงตระกูลใหญ่เท่านั้นที่มีสิทธิ์จัดงานชุมนุมผู้บำเพ็ญ ปลอดภัยที่สุด เช่น ตระกูลเหลียนซานที่อยู่เบื้องหลังเซียนจิ้วชง ตระกูลมังกร ตระกูลหงส์ สี่ตระกูลอสูรใหญ่ เป็นต้น”
เซียนอมตะถอนใจ นึกถึงอดีต ช่างยากลำบากจริงๆ
ลู่หยางนึกขึ้นได้ ครั้งหนึ่งเซียนจิ้วชงให้เซียนอมตะทำอาหาร ให้นักโทษสารภาพ นักโทษที่ว่าน่าจะเป็นโจรผู้บำเพ็ญพวกนี้ ที่ล่วงเกินขีดจำกัดของตระกูลใหญ่โบราณอย่างตระกูลเหลียนซาน
“ภายหลังพวกเราห้าคนบรรลุเป็นเซียน ก็จัดงานชุมนุมเป็นครั้งคราว งานชุมนุมที่พวกเราจัดปลอดภัยมาก ไม่มีคนบ้าบิ่นกล้าฆ่าคนปล้นทรัพย์ แต่การจัดประชุมแบบนี้ข้าไม่ถนัด ชิงเหอก็เลยช่วยข้าจัดการ”
“มีครั้งหนึ่งข้าเสนอว่าในเมื่อมาจัดงานชุมนุมที่ที่พักของข้า ก็มาที่ที่มีเอกลักษณ์กันเถอะ เช่น แม่น้ำแม่ลูก แม่น้ำแฝด สถานที่แบบนี้มีทั้งภูเขาทั้งแม่น้ำ ทิวทัศน์สวยงาม ใครอยากเล่นน้ำก็ลงไปเล่นได้”
“ชิงเหอปฏิเสธข้อเสนอของข้าอย่างเด็ดขาด บอกว่าที่นั่นอันตราย”
ลู่หยางคิดในใจ แม่น้ำของท่านเซียนเป็นศัตรูตัวฉกาจของการวางแผนครอบครัว ใครจะกล้าลงไปเล่น
“บางครั้งเซียนอิงเทียนยังแกล้งทำเป็นไม่ตั้งใจ ทิ้งหนังสือบางเล่มไว้ในงานชุมนุม
