งเถาเหยาเยี่ยทำเงินได้มากกว่า “วิชาย่อขยาย (ฉบับเฉพาะส่วน)” ของศิษย์น้องเก้ามาก ดูสิ นี่คือศิษย์ที่ดีที่ข้าสอนมา!
“ไป ข้าพาพวกเจ้าไปหาเขา” ผู้อาวุโสที่หกยกมือ พลังประหลาดห่อหุ้มลู่หยางและเถาเหยาเยี่ย พาพวกเขาบินตรงจากยอดเขาอู่เฉินไปยังยอดเขาฟู่เหวินที่อยู่ใกล้กัน
ยอดเขาฟู่เหวินคือยอดเขาที่ผู้อาวุโสที่แปดดูแล
ทั้งสามลงพื้น ลู่หยางและเถาเหยาเยี่ยมายอดเขาฟู่เหวินเป็นครั้งแรก พวกเขาพบว่าที่นี่มีอักขระอยู่เต็มพื้นที่ แม้แต่บนใบไม้ก็มีเครื่องหมายอักขระ รูปร่างที่เชื่อมต่อกันของพืชพันธุ์ต่างๆ ก็แฝงความเป็นยันต์อยู่รางๆ
“เฒ่าแปด ออกมา มาช่วยหน่อย!” ผู้อาวุโสที่หกส่งเสียงถึงผู้อาวุโสที่แปด
“พี่หกหาข้าหรือ?” ผู้อาวุโสที่แปดเดินออกมาจากถ้ำพัก ทำหน้าประหลาดใจ ตามความทรงจำ พี่หกแทบไม่เคยมาขอความช่วยเหลือจากเขา
“หรือว่าพี่โดนคนไม่รู้จักที่สูงต่ำหลอกเข้า ต้องการให้ข้าไปหลอกคืน? คงไม่ได้แล้วละ ข้าไม่ได้ออกไปหลอกใครนอกเขามาหลายสิบปีแล้ว”
ลู่หยางคิดในใจว่า ผู้อาวุโสที่แปด ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อปีครึ่งที่แล้วท่านเพิ่งหลอกเมิ่งจิ่งโจวไป? เถาเหยาเยี่ยไม่รู้เรื่องนี้ นึกว่าผู้อาวุโสที่แปดเลิกนิสัยเก่าแล้วจริงๆ
“แต่พี่วางใจได้ กล้าหลอกพี่ ข้าไม่ต้องออกจากเขาก็ส่งศิษย์ไปหลอกให้เขาเหลือแค่กางเกงในได้!”
“ข้าไม่เหมือนน้องเก้า ข้าหลอกคนมาหลายปี ไม่เคยถูกจับได้สักครั้ง!”
“ศิษย์ที่ข้าสอนก็เหมือนกัน ล้วนไว้ใจ
