ร็จ คนละหนึ่งไม้ อาจารย์หลิวกัดถั่วแผ่นที่ตนย่างคำหนึ่ง ถึงกับต้องเบิกตาโพลง
ถั่วแผ่นย่างธรรมดาๆ เขาย่างมาไม่รู้กี่ครั้ง รสชาติของถั่วแผ่นย่างเขาคุ้นเคยที่สุด ไม่คิดว่าผ่านการเสริมสามชั้นจากรสชาติสามแบบของไฟสามรส จะให้สัมผัสในปากที่หวานนำแล้วตามด้วยเผ็ด นุ่มละมุน
ยกระดับรสชาติของถั่วแผ่นย่างขึ้นไปอีกขั้น!
นี่ไม่ใช่ความแตกต่างที่จะใช้เทคนิคชดเชยได้แล้ว
ช่างน่าอัศจรรย์!
นี่เอง ที่ชิ่นเหยียนเหยียนไม่พอใจเนื้อย่างของพวกเขาตลอด สาเหตุอยู่ตรงนี้
พวกเขาขะมักเขม้นศึกษาการย่างเนื้อมาหลายเดือน แต่กลับยังไม่เข้าใจลึกซึ้งเท่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำคนหนึ่ง
หลังเรื่องนี้ ต้องปิดด่านฝึกฝนแน่นอน ต้องพยายามเข้าใจวิถีแห่งการปิ้งย่างให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น!
“งั้นเชื้อไฟนี้ก็ให้พวกเจ้าไว้”
อาจารย์หลิวและอาจารย์เกาดีใจราวกับได้ของล้ำค่า
“อ้อใช่ หลานสาว เจ้าบอกใครไหมตอนออกจากยอดเขาร้อยเซียน?”
“เหมือนไม่ได้บอก”
“งั้นเจ้าควรรีบกลับไปตอนนี้ พอผู้อาวุโสที่ห้าและน้องหลี่กลับไปที่ยอดเขาร้อยเซียนแล้วไม่เจอเจ้า…”
“จะเป็นห่วงหรือ?”
“พวกเขาจะลืมว่ามีเจ้าอยู่”
“…”
“ข้าจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้”
ลู่หยางยืดเส้นยืดสาย รู้สึกว่าตนทำเรื่องดี
จริงๆ แล้วถ้าชิ่นเหยียนเหยียนหายไป ผู้อาวุโสที่ห้าและหลี่หาวเหรินจะลืมนางได้อย่างไร ตรงกันข้าม พวกเขาจะต้องออกตามหาชิ่นเหยียนเหยียนไปทั่ว
แต่พูดแบบนี้ชิ่นเหยียนเหยียนจะรู้สึกเขิน ก็เลยไม่พูดด
