ด
ในที่สุด ก็ก่อร่างเป็นแก่นทองคำเม็ดสมบูรณ์ หลี่หาวเหรินสร้างแก่นสำเร็จแล้ว!
“สำเร็จแล้วหรือ?” หลี่หาวเหรินยังไม่ค่อยแน่ใจ กระบวนการสร้างแก่นของเขาดูราบรื่นมาก ยกเว้นเสียงรบกวนจากผู้คุ้มครองทั้งสองที่ดังอยู่ข้างหู
“สำเร็จแล้ว” ผู้อาวุโสที่ห้าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วพยักหน้ายืนยัน “แต่กลับไปตรวจสอบที่สำนักอีกครั้งจะดีที่สุด”
ผู้อาวุโสที่ห้าเห็นว่าก่อนและหลังหลี่หาวเหรินสร้างแก่นไม่มีความผิดปกติใดๆ จึงถอนหายใจโล่งอก
“ในที่สุดก็สร้างแก่นได้” หลี่หาวเหรินก็ถอนหายใจเช่นกัน แบบนี้ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวก็ไม่มีเหตุผลจะอวดต่อหน้าเขาอีกแล้ว
“เจ้าสร้างแก่นทองคำอะไร?”
หลี่หาวเหรินหัวเราะฮิๆ “เป็นแก่นทองคำที่ไม่มีบันทึกไว้ แก่นทองคำกลับชาติมาเกิด!”
“แก่นทองคำกลับชาติมาเกิด?!”
ลู่หยางรู้สึกว่าชื่อแก่นทองคำนี้ช่างยิ่งใหญ่ แก่นทองคำกลับชาติมาเกิด หมายความว่าหลี่หาวเหรินเข้าใจแก่นแท้ของการเวียนว่ายตายเกิด สามารถเก็บความทรงจำไว้แล้วกลับชาติมาเกิดใหม่ ชดเชยความเสียใจในอดีตได้?
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ชื่อแก่นทองคำนี้ก็เหมาะสมดี
“ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าดู”
หลี่หาวเหรินไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือฟันลง ตัดแขนของตัวเองออกมาข้างหนึ่ง ทำเอาทุกคนตกใจ นึกว่าสมองเขามีปัญหา
แต่แล้วภาพที่น่าตื่นตาก็ปรากฏขึ้น เนื้อและเลือดที่รอยขาดเริ่มขยับตัว เพียงชั่วพริบตา แขนที่ถูกตัดขาดก็งอกออกมาใหม่
“งอกใหม่!” เมิ่งจิ่งโจวเอ่ยชื่อวิชาน
