และเก้าวิญญาณได้
หลังการเวียนว่ายตายเกิด สายใยโชคชะตาสลายสิ้น เก้าวิญญาณเป็นดินแดนแห่งการเวียนว่ายตายเกิด และเป็นดินแดนแห่งการชำระสายใยโชคชะตา
สือฮว่ากู๋ไม่สงสัยว่าทำไมหลี่หาวเหรินถึงเข้าใจการเวียนว่ายตายเกิดลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เขาเป็นอัจฉริยะยุคโบราณ มักติดต่อกับเก้าวิญญาณยุคโบราณ รู้เรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เดิมเขาแค่ลองดู อยากขอตัวชิ่นเหยียนเหยียนจากมือลัทธิสวรรค์ เมื่อไม่สำเร็จก็แล้วไป
เขาหัวเราะฮ่าๆ “เมื่อครู่ล้วนเป็นคำพูดเล่น อย่าได้จริงจัง อย่าได้จริงจัง”
ลู่หยางก็หัวเราะ “เป็นการหยอกเล่นก็ดี ข้านึกว่าลัทธิท่านจะแย่งคนจากลัทธิสวรรค์ของเราเสียอีก นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่เซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ ก็ไม่เคยทำ”
สือฮว่ากู๋เห็นว่าแม้แต่อ้ำเสียงลู่หยางจะราบเรียบ แต่แฝงความโกรธ ไม่กล้าลองต่อ
“เอาเถอะ การที่สองลัทธิเราบรรลุความร่วมมือเป็นเรื่องดี ร้านปิ้งย่างร้านนี้ก็ยกให้พวกท่าน แผ่นหยกนี้ให้พวกท่าน หากต้องการติดต่อข้า บีบแผ่นหยกแตกก็พอ” ลู่หยางพูดอย่างเกียจคร้าน โยนแผ่นหยกให้สือฮว่ากู๋
พวกลู่หยางไม่อาจอยู่ที่ร้านปิ้งย่างตลอดเวลา สู้ยกร้านให้ลัทธิจิ่วอิ่วเสียเลย
พวกเขาอยากหาลัทธิจิ่วอิ่ว ก็สามารถมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ
สือฮว่ากู๋รู้ว่านี่คือความไว้วางใจที่ลู่หยางมีให้ ไม่กล้าละเลย หันไปกำชับหัวฮว่าเซิน “เจ้าพาคนที่ไว้ใจได้สักสองสามคน บริหารร้านปิ้งย่างที่นี่ให้ดี!”
ในอนาคตเมื่อเปิดร้านเค
