รวมร่างหนึ่งคน แค่นี้ก็ตั้งสำนักชั้นสองได้แล้ว แม้แต่สำนักชั้นหนึ่งเห็นพวกเขายังต้องเชิญเข้าไปอย่างนอบน้อม
แค่ร้านปิ้งย่างเล็กๆ ไม่ใช่สำนักงานใหญ่ลัทธิสวรรค์เสียหน่อย
“มีคนแซงคิว!”
“เฮ้ย พวกเจ้าสามคนรู้จักมารยาทไหม!”
“ไร้การอบรม!”
คนต่อแถวด้านหลังเห็นสามคนเดินเข้าไป ก็ด่าออกมา สือฮว่ากู๋สามคนทำเป็นไม่ได้ยิน ตอนนั้นเอง ร่างงามร่างหนึ่งก็มาขวางหน้าทั้งสามคน
“หยุดก่อน ไม่รู้จักต่อแถวหรือ?” ชิ่นเหยียนเหยียนยืนอยู่ที่ประตู ในดวงตามีไฟโทสะ
ทุกคนต่างต่อแถว ทำไมพวกเจ้าถึงไม่รักษากฎ?
ชิ่นเหยียนเหยียนไม่รู้จักทั้งสามคน ตอนนั้นหัวฮว่าเซินซ่อนตัวอยู่ในที่มืด มีแต่ลู่หยางที่รู้สึกถึงการมีตัวตนของเขา
สือฮว่ากู๋กำลังจะระเบิดอารมณ์ ก็ได้ยินหัวฮว่าเซินรีบส่งเสียงถ่ายทอด “ท่าน นี่คือการกลับชาติมาเกิดของประมุขชิ่น ชิ่นเหยียนเหยียน”
“อะไรนะ?” สือฮว่ากู๋ตกใจ ชิ่นห่าวเหรินเป็นประมุขลัทธิจิ่วอิ่วเก้าร้อยปี แม้จะล่มสลายไปแล้ว แต่ในลัทธิยังมีบารมีอยู่
ไม่ว่าจะเป็นวิธีการหรือวิชา ชิ่นห่าวเหรินล้วนเหนือกว่าตน สำหรับอดีตประมุขท่านนี้ สือฮว่ากู๋มีความเคารพอยู่หลายส่วน
“ดูเหมือนลัทธิสวรรค์จะรู้ว่าพวกเรามาที่นี่แล้ว จงใจส่งการกลับชาติมาเกิดของประมุขชิ่นมาขวางพวกเรา!”
“เป็นการบอกใบ้ว่า ที่นี่เป็นอาณาเขตของลัทธิสวรรค์ พวกเรามาที่นี่ ต้องรักษากฎของลัทธิสวรรค์?”
“และยังให้การกลับชาติมาเกิดของประมุขชิ่นรักษาความเป็นร
