ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
ในเวลานี้ เย่หนานพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังควบคุมไม่ได้
ร่างของเขาทะลวงผ่านป่าเขาอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้น้อยใหญ่ที่ขวางทางถูกชนหักโค่นราบเป็นหน้ากลองไม่รู้กี่ต้นต่อกี่ต้น
ทว่าสำหรับเย่หนานแล้ว แรงกระแทกเหล่านี้กลับไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดหรือระคายผิวแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเขายังค้นพบว่า ทุกครั้งที่ระดับพลังของเขาเพิ่มขึ้น กายเนื้อของเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งทนทานมากขึ้นตามไปด้วย
โอ๊ย เร็วน่ะมันก็เร็วอยู่หรอก แต่ทำไมข้ารู้สึกเหมือนขากู่นี้มันไม่ฟังคำสั่งข้าเลยฟะ เย่หนานบ่นพึมพำขณะที่สองขายังคงสับไวกระจาย
ขาของเขาในยามนี้ดูเหมือนจะมีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง มันเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา ทิ้งไว้เพียงเงาจางๆ แม้ว่าเย่หนานจะยังพอใช้จิตสำนึกกำหนดทิศทางได้บ้าง แต่การจะหยุดหรือชะลอความเร็วนั้นแทบเป็นไปไม่ได้
ระบบ ไอ้สกิลท้าทายสวรรค์บ้านี่มันไม่มีผลข้างเคียงอะไรใช่ไหม เย่หนานเอ่ยถามในใจด้วยความกังวล
ทว่าเขารออยู่ครู่ใหญ่ ระบบก็ยังคงเงียบกริบไร้เสียงตอบรับ
เฮ้อ ไอ้ระบบหมาเวร ค้างอีกแล้วสินะ เย่หนานได้แต่สบถอย่างหัวเสีย
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
ความเร็วของเย่หนานนั้นเรี
