“อ้อใช่ นี่คือดินที่ข้าหามาได้ ดินสิ้วหยาง” ยาอมตะฉี่หลินฟื้นจากความตกตะลึงเรื่องการต่อสู้ของเซียน นึกขึ้นได้ว่าตนมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อะไร
“ดินสิ้วหยาง เป็นดินเซียนในตำนานที่ว่า แค่ก้อนเล็กๆ ก็สามารถกั้นแม่น้ำได้ใช่ไหม?!” ดินล้ำค่าชนิดนี้ลู่หยางเคยเห็นแต่ในตำรา เพราะมีสรรพคุณมหัศจรรย์เกินไป ผู้คนจึงขนานนามว่า “ดินเซียน”
เซียนอมตะเดินวนรอบดินสิ้วหยางหลายรอบ จำที่มาของดินได้ “อ๋อ อันนี้เอง นี่เป็นสิ่งดีๆ ที่เซียนจิ้วชงสร้างขึ้น พอเจอน้ำแล้วจะพองตัว ใช้จัดการปัญหาน้ำท่วม”
“สมัยของพวกเรา ทางน้ำยุ่งเหยิงมาก น้ำท่วมบ่อยๆ แต่เผ่าต่างๆ ล้วนตั้งถิ่นฐานริมน้ำ ริมน้ำเป็นที่ที่มีผู้คนอาศัยหนาแน่นที่สุด ทำให้ทุกครั้งที่น้ำท่วม มีผู้คนบาดเจ็บล้มตายมากมาย การฟื้นฟูหลังภัยพิบัติก็ยากลำบาก”
“เผ่าใหญ่ยังพอไหว มีผู้บำเพ็ญผู้ยิ่งใหญ่ใช้วิชาควบคุมน้ำ ควบคุมทิศทางการไหลของน้ำ ไม่ให้เผ่าเจอภัยอันตราย แต่เผ่าขนาดกลางและเล็กน่าสงสาร ผู้บำเพ็ญของพวกเขาวิชายังไม่แก่กล้าพอ ไม่สามารถควบคุมมวลน้ำมหาศาลได้”
“แม้เซียนจิ้วชงจะเกิดในเผ่าเหลียนซานที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์ แต่ท่านปฏิบัติต่อทุกคนเท่าเทียมกัน ดีต่อเผ่าเล็กๆ เหล่านั้นด้วย หลังจากท่านเป็นเซียน ก็ลงมือแก้ปัญหาน้ำท่วม หลอมสร้างดินที่พองตัวเมื่อเจอน้ำขึ้นมา ก็คือดินสิ้วหยางในมือเจ้านี่แหละ”
“อ๋อ ใช่แล้วลู่หยาง ดินสิ้วหยางเจ้ากินไม่ได้นะ” เซียนอมตะเตือน
“มีปั
